How Nehru treated Patel’s family after Sardar’s death ?


Who links to my website?  !function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0],p=/^http:/.test(d.location)?’http’:’https’;if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=p+”://platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);

Google+

These anecdotes are from Verghese Kurien’s memoirs

Maniben Patel,Sardar Patel’s daughter, was a woman of tremendous honesty and loyalty.She told me that when Sardar Patel passed way, she picked up a book and a bag that belonged to him and went to meet Jawaharlal Nehru in Delhi.She handed them to Nehru, telling him hat her father had instructed her that when she died she should give these items to Nehru and no one else.The bag contained Rs 35 Lakh that belonged to the Congress Party and the book was the party’s book of accounts.Nehru took them and thanked her.Maniben waited expectantly, hoping he would say something more,but he did not, so she got up and left.
I asked her what she had expected Nehru to say to her. ‘I thought he might ask me how I would manage now, or atleast ask if there was anything he could do to help me.But he never asked.’ she explained.She was extremely disheartened and in a way the incident revealed the strain in the Nehru-Sardar Patel relationship.It was quite distressing to see that neither Nehru nor any of the other national leaders of the Congress ever bothered to find out what happened to Maniben after her father died.”
“After all the sacrifices that Sardar Patel made for the nation, it was very sad that the nation did nothing for his daughter.In her later years,when her eyesight weakened,she would walk unaided down the streets of Ahmedabad,often stumble and fall until some passerby helped her up.When she was dying, the Chief Minister of Gujarat, Chimanbhai Patel,came to her bedside with a photographer.He stood behind her bed and instructed him to take a picture.The photograph was published in  all the newspapers the next day.With a little effort,they could so easily have made her last years  comfortable”
 
What an amazing contrast in fortunes of Nehru’s family and Sardar Patel’s family !!!

if(typeof(networkedblogs)==”undefined”){networkedblogs = {};networkedblogs.blogId=1267163;networkedblogs.shortName=”my-page-my-blog”;} !function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=”//platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=”//platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));http://www.facebook.com/pages/Khariharan/115524648579725

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

Ranjani Geethalaya(Regd.) (Registered under Societies Registration Act XXI of 1860. Regn No S/28043 of 1995) A society for promotion of traditional values through,  Music, Dance, Art , Culture, Education and Social service. REGD OFFICE A-73 Inderpuri, New Delhi-110012, INDIA Email: ranjanigeethalaya@gmail.com  web: http://ranjanigeethalaya.webs.com (M)9868369793 all donations/contributions may be sent to Ranjani Geethalaya ( Regd) A/c no 3063000100374737, Punjab National Bank, ER 14, Inder Puri, New Delhi-110012, MICR CODE 110024135  IFSC CODE PUNB00306300

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

power by BLOGSPOT-PING

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

DlvrWidget({ width:300, items:5, widgetbg:’FFFFFF’, widgetborder:’CCCCCC’, titlecolor:’CCCCCC’, containerbg:’F9F9F9′, containerborder:’CCCCCC’, linkcolor:’86D8D5′, textcolor:’45240D’ }).render();

Beautiful Beaches around the World


Beautiful Beaches on Every Continent

 

 

 

 

 

AustraliaWhitehaven Beach, Queensland
Australia’s world famous Whitehaven Beach is located on North Queensland’s Whitsunday Island. The majestic white sands are actually made up of tiny bits of coral from the Great Barrier Reef, after millions of years of being turned and crushed by the blue, gentle ocean waves. Since it’s located so close to Australia’s coast, the island is a popular day trip and easily accessible.

Africa – Beaches of Mauritius
The African island nation of Mauritius has so many beautiful beaches, it was impossible to pick just one. A coral reef surrounds the islands, making for some amazing snorkeling. You may also recall that the island was the only known home of the famously extinct Dodo bird, which met its demise shortly after European settlers discovered it.

Asia – Sanur Beach, Bali, Indonesia
If Bali is known for anything, it’s the beaches. Lined with resorts and popular with tourists, Sanur Beach has a well deserved reputation of being one of the world’s most beautiful. The surf here is gentler than at other beaches on the island, and the surrounding beach town is mellow, laid back and exactly what you’d expect from paradise. Lounging under a palm tree here will quickly make you forget all your troubles.

North America – Bahias de Huatulco, Oaxaca, Mexico
Located in the largest ecological reserve designated by the Mexican government, is the Bahias de Huatulco, which includes 35km of coastline, 10 bays and 35 beaches. While many of the beaches are secluded, there is also a local infrastructure in place for travelers.. Because so many of the beaches are hard to reach, you’ll be able to cozy in to your own romantic nook far away from the ’spring break’ crowds and noise common in Mexico’s more populous beaches.

South America – Praia do Rosa, Brazil
In a land of beautiful beaches, Praia do Rosa is one of Brazil’s best. Nestled within a crescent-shaped bay, this beach has it all: sand dunes, surfing, beautiful people, charming bungalow getaways, and you can even catch a glimpse here of southern right whales making their seasonal migration, from July to November.

Europe – Navagio Beach, Zakynthos, Greece
Perhaps more famously known as “Shipwreck Beach” or “Smuggler’s Cove”, this breathtaking white-sands spot might symbolize the Greek Islands better than anywhere. The shipwreck is the suspected remains of the smuggler ship Panagiotis, which would be ghostly or ominous if we couldn’t imagine a better place to shipwreck.

Antarctica – Deception Island Beach
We know Antarctica isn’t exactly a continent known for its beaches, but you might be surprised. Most notable is Deception Island, which is actually a half-submerged, active volcano caldera. It may be hard to believe, but thanks to that volcano, it’s actually warm enough to swim in the island’s bay. Yes, even in Antarctica. The island also features several hot springs, like those featured above. Try swimming with the penguins– in a bathing suit!

 

Who discovered America ?


 

Subject: WHO DISCOVERED AMERICA?

Subject: WHO DISCOVERED AMERICA?

by Ricardo Palleres

What if Europe was really in darkness in comparison to the Far East and India that Columbus set sail to find? What if the popular idea that the Tibetans and the American Indians have much in common in terms of their spiritual culture is largely a result of another historical scenario? What if Hindus and Hopis, Advaitins and Aztecs, Tibetan monks and Mayans were part of one world culture — a spiritual one?

It very well may come to pass in the near future that those concerned with truth will wrestle primarily with history rather than science. The obvious reason for this is that, in the words of Dr. Wilfred Cantwell Smith, author ofTheology and the World’s Religious History, “Humanity is more important than things. The truth about humanity is of a higher order than the truth about things.”1

History tells an intriguing tale, one that ultimately may provide the greatest support for a spiritual worldview. But history has also been distorted. An example of this is the “common knowledge” that Columbus discovered America. Some say he didn’t, nor were any other Europeans the first to touch America’s shores. There is good reason to reexamine the history of the world and the Americas in particular. An unbiased look into the development of our planet’s civilizations may help to bring about a change in values, a shift from material values to spiritual ones.

What if Europe was really in darkness in comparison to the Far East and India that Columbus set sail to find? What if the popular idea that the Tibetans and the American Indians have much in common in terms of their spiritual culture is largely a result of another historical scenario? What if Hindus and Hopis, Advaitins and Aztecs, Tibetan monks and Mayans were part of one world culture — a spiritual one? Perhaps the development of Western civilization and the Protestant ethic, which many of the West are now coming to abhor, have gotten in the way of the spiritual development of humanity. Perhaps many technological developments, while making physical contact with other cultures more possible, have distanced us from one another in a deeper sense. Another historical scenario: The spiritually sophisticated Asians were the first to set foot on Western shores, and Asia, not Europe, was the seat of culture. The central focus of that culture was genuine spiritual development, not the mere shadow of the same in the form of the politically-motivated Pauline Christianity and later the Protestant ethic, which licensed humankind’s exploitation of nature.

This theory is found in the Vedic literature of India. The ancient Puranas(literally, histories) and the Mahabharata make mention of the Americas as lands rich with gold and silver. Argentina, which means ‘related to silver,’ is thought to have been named after Arjuna (of silver hue), one of the heroes of that great epic. India’s Puranic histories are, however, questionable to the rationalist. In the minds of the empiricists, they are more akin to myths. Yet myths have meaning, as the late Joseph Campbell has reminded us. ThePuranas downplay in particular the mere recording of mundane events. The Puranic view is that even if its histories are only myths (which is not necessarily the case), the lessons to be learned from them are infinitely more valuable than what can be learned from recording the coming and going of humanity. In their view, only those human events that serve to promote transcendental knowledge are worth recording. Although empiricists are justified in dismissing them from their viewpoint, the so-called myths and their followers are also justified in dismissing the empiricist’s insistence that empirical evidence is final.

Granted, India has shown some lacking in her ability to record her story. But that is due to her preoccupation with the transcendent, the suprahistorical, and not to any ineptitude on her part. According to Kana Mitra in her article “Theologizing Through History?” We [Hindus] tend to forget about history, and the de-emphasis of nama-rupa — name and form [due to transcendent preoccupation] — is one of the reasons for not putting down a name or date in many of our writings. Consequently present-day historians have a difficult time in determining the date and authorship of various works.”2

Fortunately, for dealing with the “I’ll only believe it if I can see it” mentality of the empiricist, there is considerable hard evidence and academic support for the Vedic theory that most people are unaware of. Unbiased consideration of this remarkable evidence may move modern-day rationalists to give serious thought to the more realistic spiritual outlook of “Only if you believe it can you see it.” After all, reality is a living thing and it may reserve the right not to show itself but to those to whom it so chooses. Otherwise, why are we in illusion, or in search of reality? If it is something we can attain by our own prowess, how did we get here (in doubt) in the first place?

The meeting (1519) of Hernan Cortes and the Aztec emperor Montezuma II is depicted in this 17th century Spanish painting. (British Embassy, Mexico City). Unfortunately, the American Indians did not survive their cultural exchange with Europe. The Europeans, through book burning and bayonet, successfully “converted” them leaving very little trace of their noble civilization.

Many historians have scrutinized historical evidence to find more insight into the marvelous cultures that populated the American continent before Christopher Columbus was born. Their thirst for research was based on the assumption that the great Mayan, Aztec, and Incan civilizations could not have appeared all of a sudden in the Western world. Rather, they must have received strong influence from ancient Eastern cultures, mainly from India.

Alexander von Humbolt (1769-1859), an eminent European scholar and anthropologist, was one of the first to postulate the Asiatic origin of the Indian civilizations of the Americas. His and other scholars’ views formed the basis for the “diffusionist” argument, which was opposed by the “isolationist” viewpoint. Diffusionists believe that the world’s civilizations are a result of social contact (civilized man meets uncivilized man). Isolationists believe that civilizations cropped up all over the earth without physical contact with one another.

The Aztec Calendar is known as the Aztec Chakra to Hindu Astronomers. (National Museum of Anthropology, Mexico.)

“The doctrine of the world’s ages (Hindu Yugas) was imported into Pre-Columbian America… The Mexican sequence is identical with the Hindus… The essential fact remains that they were derived from a common source… It would be ridiculous to assert that such a strange doctrine was of spontaneous origin in different parts of old and new worlds.” — Mackenzie, Myths of Pre-Columbian America.

It is readily accepted that some twenty thousand years ago primitive Asians crossed the Bering Strait into North America and gradually moved south all the way to Tierra del Fuego, Argentina. Diffusionists maintained that after this occurred civilized Asiatic people distributed themselves via the Pacific, thereby bringing civilization to the Americas. Isolationists insisted that after the nomadic tribes crossed the Bering Strait, a homogeneous race of “Indians of the Americas” was formed, and the American tribespeople then went about reinventing all culture, duplicating in two thousand years what originally took about six millenniums in the Old World.

Henry Charlton Bastian, author of The Evolution of Life (1907), presented the concept of physicochemical evolution, which gave strength to the isolationists. His theory advocated that the development of civilized man was a result of “a psychic unity of mankind,” rather than social contact. Bastian’s theory of elementargedanke influenced many anthropologists, and today, although the theory is not accepted, it is tacitly acknowledged as far as the conformities between America and Old World civilizations are concerned.3

This pseudo-evolutionist theory leaves much to be desired, and its unspoken acceptance casts doubt on the credibility of the anthropologists. After all, doesn’t it tax our credulity when we are asked to believe that a whole series of complicated techniques like casting by the lost wax method, the alloying of copper and tin, the coloring of gold by chemical processes, weaving, and tie-dyeing and batik were by some miracle invented twice, once in the Old World and again from scratch in the Americas? What mysterious psychological law would have caused Asians and Americans to both use the umbrella as a sign of royalty, to invent the same games, imagine similar cosmologies, and attribute the same colors to the different directions?

No archeologist today would attribute to prehistoric Europeans the independent invention of bronze casting, iron work, the wheel, weaving, pottery, writing, and so many other cultural elements that were derived from the Middle East. Similarly, the industrial developments in Britain were introduced from elsewhere within the European continent, not developed independently. What then would cause one to insist that what was not possible for the Europeans (duplicating culture independently) was possible for the American Indians? Especially when at the same time we are taught that the Europeans were of superior stock!

It was in 1949 that these opposing views met head-on at the Congress of the Americanists held in New York, which was sponsored by the American Museum of Natural History. At that time, the diffusionists presented an overwhelming mass of Asiatic-Pacific-American parallels. Nonetheless, much of the diffusionists’ evidence continues to be ignored, and the isolationist view is more widely accepted. The reason for this may be more than empirical evidence or lack of the same. Indeed, it may be the faulty nature of the empirical approach, which depends on one’s imperfect senses and causes one to dismiss facts that do not conform with the prevailing worldview.

The Aryan civilization of India is a logical choice for the beginning of the diffusion of our planet’s civilization. American historian Will Durant, in his book Our Oriental Heritage, described India as the most ancient civilization on earth, and he offered many examples of Indian culture throughout the world. He demonstrated that as early as the ninth century b.c.e. Indians were exploring the sea routes, reaching out and extending their cultural influence to Mesapotamia, Arabia, and Egypt.

“Europe, after Guttenburg’s invention of the printing press, wasted no time in announcing the discovery of the New World. It was at this time that European historians began to present to the rest of the world that their land was the center of culture and civilization.”

Although modern-day historians and anthropologists might prefer to accept Egypt or Babylon as the most ancient civilization, due to various archeological findings, their theories are by no means conclusive. The popular theory in the academic community that the Aryans were an Indo-European stock, who spoke an unknown pre-Sanskrit language and only later invaded India subsequently occupying her, is also considerably lacking in supportive evidence. Indeed, there is very little evidence whatsoever for the postulated Aryan invasion of India. But perhaps it is easier for modern people to accept ancient Egypt and Babylon, whose ancient civilizations have no living representation and thereby do not pose any challenge to the status quo.

But India is alive and kicking. Prominent traces of ancient Vedic civilization can still be found today not only in India but outside her borders as well. The life science of ayurveda, yoga and meditation, and Sanskrit texts translated into modern languages are all prominent examples. If we recognize ancient India as a civilized spiritual giant, we will have to reckon with her modern-day representations. It is altogether possible that the Vedic theory, if thoroughly researched, poses a threat to many of the concepts of modern civilization and the current worldview, as can be seen by the fact that the Vedic literature and spiritual ideology loomed as the greatest threat to the British in their imperialistic conquest of India.

The Aryans’ footprints are found throughout neighboring Southeast Asia. They were skilled navigators and pioneers of many cultural developments. According to several sources, these Aryans ruled in Java, Bali, Sumatra, Borneo, Philippines, Cambodia, Vietnam, Annan, Burma, and Thailand until the fourteenth century. Even today, the kings of Thailand bear the title Ramaafter the Indian Ramraja (the perfect kingdom said to have been governed by the incarnation of Godhead Ramachandra). And the story of Ramayana is depicted on the palace walls in Bangkok.

Cambodia, the ancient Kamboja, boasts the largest temple complex in the world, named Ankor, from the Sanskrit language meaning “the capital city.” It was built in the ninth century c.e. in honor of the Hindu god Vishnu. The complex extends over an area more than twice the size of Manhattan and took thirty-seven years to complete. Its physical and spiritual grandeur is found elsewhere only in ancient Greece, Egypt, and among the Mayan and Aztec civilizations. Cambodia’s principle river is today called Me Kong, which some scholars say is derived from India’s Ma Ganga (Mother Ganges).

Vietnam, once called Champa, figures prominently as a stepping-stone in the story of India’s cultural expansion to the Americas. Furthermore, the Hindu state of Java was founded by the king of Kalinga (Orissa) in the first century c.e. Java is said to be the ancient Yava-Dveepa mentioned in the Ramayanaand other Sanskrit texts. The Indonesian national flag flies the symbol of Garuda, the bird carrier of Vishnu. Garuda is also the national symbol of that country.

In 1949, two scholars, Gordon Ekholm and Chaman Lal, systematically compared the Mayan, Aztec, Incan, and North American Indian civilizations with the Hindu-oriented countries of Southeast Asia and with India herself. According to them, the emigrant cultures of India took with them India’s system of time measurement, local gods, and customs. Ekholm and Lal found signs of Aryan civilization throughout the Americas in art (lotus flowers with knotted stems and half-dragon/half-fish motifs found commonly in paintings and carvings), architecture, calendars, astronomy, religious symbols, and even games such as our Parcheesi and Mexican patolli, which have their origins in India’s pachisi.

Both the Hindus and the Americans used similar items in their worship rituals. They both maintained the concept of four yuga cycles, or cosmological seasons, extending over thousands of years, and conceived of twelve constellations with reference to the Sun as indicated by the Incan sun calendar. Royal insignias, systems of government, and practice of religious dance and temple worship all showed remarkable similarities, pointing strongly to the idea that the Americas were strongly influenced by the Aryans.

The temples of India (pict. 1-2) are built according to the ancient Vedic architectural science. There are striking similarities between Mayan temples and those in India. Pict. 3-4: Two Mayan temples from Palenque, Mexico and Central America.

Another scholar, Ramon Mena, author of Mexican Archeology, called the Nahuatl, Zapoteca, and Mayan languages “of Hindu origin.” He went on to say, “A deep mystery enfolds the tribes that inhabited the state of Chiapas in the district named Palenque. . . . Their writing, and the anthropological type, as well as their personal adornments . . . their system and style of construction clearly indicate the remotest antiquity. . . . [they] all speak of India and the Orient.”4 Still another scholar, Ambassador Poindexter, in his two-volume 1930s treatise The Arya-Incas, called the Mayan civilization “unquestionably Hindu.”      

The Aztec culture in particular shows a striking resemblance to that of India. Aztecs divided their society into four divisions of both labor and spiritual status, as did the Hindus. In India, this system of government was known asvarnashrama, or the division of society based on body types and mental dispositions resulting from past karma. As in Indian civilization, the Aztecs maintained a God-centered government in which people were employed in accordance with their natural karmic tendencies. The results of the labor of all the priests, administrators, mercantilists, and laborers were for the glorification of Godhead, who in turn was thought to provide for humankind.

Aztec boys were sent to school at the age of five, at which time they were put under the care of a priest and trained in various duties of temple life. The Aztec system of education bears a striking resemblance to the Indian system of gurukula, in which boys were sent to the care of a guru for spiritual and practical education. The Mayans and Incas had a similar approach to education, which was mainly a training for priestly service. Fanny Bandelier’s translation of Sahagun’s History of Ancient Mexico describes that the intellectually inclined boys were trained as “ministers to the idols.”

Girls were educated in the domestic arts at home and did not mingle with young boys. Even as late as the 1930s, there was no courtship between Mexican Indian girls and boys, as is still the case in village life in India today. From conception to education, marriage, death, cremation, and even the observance of the sati rite, there are overwhelming parallels between Indian society and the Americas. Further evidence of cultural ties between the East and West is found in the statues of American gods who show a striking resemblance to the Hindu deities of Hanuman, Shiva, Indra, Vishnu and others. Such statues have been found throughout the Americas, and many of them can be seen today in museums in Central America.

The Mexican Indians and the Incas of Peru were primarily vegetarians. They were of high moral character and hospitable and generous as a habit. They practiced astrology, and mental telepathy was common among them. It was perhaps their peace-loving disposition that, like the Hindus, allowed them to be ruled by Europeans. Unfortunately, the American Indians did not survive their cultural exchange with Europe. The Europeans, through book burning and bayonet, successfully “converted” them, leaving very little trace of their noble civilization.

And what about Europe? When merchants sailing from India brought delicious spices, aromatic perfumes, incense, fine silk, precious stones set in delicate and rare jewelry, complex craftsmanship of ivory, and many other goods never seen before by Europeans, the riches and mystique of that land captivated them. The stories told by many navigators about that land of wonder, where the palaces were built of varieties of marble rather than rush stone, decorated with beautiful sculptures and wooden inlay, made the Queen of Spain so covetous that she provided Christopher Columbus with all necessities for his famous journey. Columbus had heard of India’s riches through the writings of Marco Polo. Polo had written that India “was the richest and noblest country of the world.”5

Europe, after Guttenburg’s invention of the printing press, wasted no time in announcing the discovery of the New World. It was at this time that European historians began to present to the rest of the world that their land was the center of culture and civilization. In comparison to Indian society, however, the Europeans were rather crude. The ominous age of the Inquisition, with its persecution and fanaticism, the use of mechanical devices to insure the “chastity” of its women, the exploitation of the serfs, and self-destructive habits, such as indiscriminate eating and alcoholism within the higher classes, are all evidence of this. The original Palace of Versailles in Paris, although certainly a unique architectural creation requiring genius, was built without a single bathroom. Louis XIV and his court are said to have evacuated behind curtains, cleaning themselves with the same. The king was in the habit of substituting soap with Indian perfume and waited until his thirty-fifth birthday before he took his first complete bath.

When Europe was still uncivilized, Indian culture, as well as American culture, was highly advanced. When Europeans were still cave dwellers and nomads wandering from place to place subsisting through hunting, some American peoples were plowing fields and baking bread and dressing in cotton, the seeds for which came from India. The subtlety of Indian society, both eastern and western, marks its superiority to Europe. It was a subtlety of spiritual outlook that Europeans failed to appreciate.

The Dresden Codex, one of the few Mayan hieroglyphic manuscripts that survived the book-burnings by Spanish invaders, documents astronomical calculations of the planed Venus. Large numbers of codices were compiled by the Mayan priests to record religious rites and astronomical facts. (Sachsische Landesbibliothek, Dresden, East Germany.)

The industrial revolution of Europe was prompted by India’s cotton, which competed with European wool. Later when the popularity of cotton products imported from India increased, the Europeans began to manufacture cotton in mills. Thus it was even an Indian resource that prompted Europe’s claim to fame — the beginning of modern technology.

It is altogether possible that the Vedic theory, if thoroughly researched, poses a threat to many of the concepts of modern civilization and the current worldview.

Several ancient cultures of the Americas were more spiritually attuned than the Europeans. They also lived with great regard for nature. Many people today are searching out the spirituality of the Americas, a spirituality that was lacking in Europe and is now lacking throughout the world. The Christ’s teachings were most certainly tainted with misunderstanding of that great savior’s message of love. And he too is said to have been influenced by India’s spirituality. His appearance in the world for that matter is mentioned in India’s Bavishya Purana long before the virgin birth took place.

The theory that India, Mother India, is the earthly source of spirituality can be to some extent supported by the fact that India is still today the most religious country in the world, with a theology that dates back to antiquity. The idea that she is the source of civilization as well, although supporting evidence is available, will ultimately require that modern man reevaluate what constitutes civilization before it gains wider acceptance.

 

Notes

1. Wilfred Cantwell Smith,”Theology of the World’s Religious History,” Toward a Universal Theology of Religion, Orbis Books, Maryknoll, N.Y. (1987) p.69.

2. Kana Mitra, “Theologizing Through History?” Toward a Universal Theology of Religion, Orbis Books, Maryknoll, N.Y. (1987), p.82.

3. Dr. Robert Heine Geldern, “Challenge to Isolationists,” Hindu America,Chaman Lal, Zodiac Press, New Delhi, (1940) Introduction p.vii.

4. Ibid., p. 14.    

5. Marco Polo, The Travels of Marco Polo (The Venitian), revised from Marsden’s translation and edited with introduction by Manuel Komroff, Livright Pub, (1956) p.201.

 

Further References

William Mccgillivray, The Travells and Research of Alexander von Humbolt,Harper Bros. N.Y. (1872).

Henry Charles Bastian, The Evolution of Life. E.P. Dutton & Co. N.Y. (1907).

Gordon Ekholm, Excavations At Sinaloa, American Museum of Natural History, N.Y. (1942).

Gordon Ekholm, Excavations at Lampico and Panuco in the Hausteca,American Museum of Natural History N.Y. (1944).

Reprinted from Clarion Call Magazine (1988) with permission.

 

Navaratri is a call for spiritual awakening


Nava-raatri is a call for spiritual awakening

October 5, 2013 | By  | Filed Under Letters

 

DEAR EDITOR,
Hindus are currently observing one of our very and perhaps most sacred and auspicious festivals—Nava-raatri. In its literal sense, it is nine nights of worship, prayer, introspection and scriptural recommitment.
Religious observances, traditional worship have, at times, more than one significance.
Apart from them being the adoration of the Divine, they are commemorative of thrilling bygone events, allegoric when interpreted from the occult standpoint, and are significant pointers guiding man on the path of God-Realization.
Nava-raatri is one such event. Outwardly, the nine days of worship are featured with wide performances of ritualistic worship. It is dedicated to worship of God as Mother—the feminine aspect in three prominent names, viz, Durgaa, Lakshmee and Saraswatee.
However, underlying all outward engagements during this occasion, there must be a more sublime and profound inward transformation of life, that every spiritual aspirant seeks to undergo. This deeper purpose of Nava-raatri is captured in its division of three sets of three nights each, to which the spiritual aspirant in his life of spiritual pursuits adore the different aspects of the Supreme Goddess. This has got a very sublime, yet thoroughly practical, truth to reveal. In its cosmic aspect, it epitomizes the stages of the evolution of man into God, from manhood to Godhood. In its individual import, it shows the course that his spiritual pursuits should take.
The central purpose of existence is to recognize your eternal identity with the Supreme Spirit. It is to grow into the image of the Divine. The Supreme One embodies the highest perfection. It is spotless purity, “Niranjana”. To recognize your identity with That, to attain union with That, is verily to grow into the very likeness of the Divine.
The spiritual seeker has, therefore, as the initial step, to get rid of the countless impurities and the un-divine elements that have come to cling to him in his embodied state. This transformation is to be had during the first three nights (first segment of Nava-raatri), where the Supreme is worshipped as Mother Durgaa. Then he has to acquire lofty virtues and auspicious divine qualities. This happens in the second three nights of the season, wherein the Goddess as Lakshmee is adored. Thus purified and rendered full of purity and goodness, Knowledge flashes upon him like the brilliant rays of the sun upon the crystal waters of a perfectly calm lake. This is to be had in the final section of Nava-raatri in which Saraswatee is worshipped.
This arrangement has also a special significance in the aspirant’s spiritual evolution. It marks the stages of evolution which are indispensable for every seeker of spirituality, through which everyone should pass. One naturally leads to the other, and to short-circuit this would inevitably result in a miserable failure. Nowadays, many ignorant spiritual seekers aim straight at the appropriation of Knowledge without the preliminaries of purification and acquisition of divine qualities, and complain that they are not progressing in the path. How can they? Knowledge will not descend till the impurities are washed out and purity is developed. The pure and good plant can grow on no impure soil.
Therefore, Nava-raatri if observed as pointed out above brings man to realize his higher self and to feel the Supreme Spirit within— all of which helps in the journey of realizing the Ultimate Goal—to merge with the Supreme. There are two birds on the same tree. One is perched at the top and the other below. The bird which is sitting on the top is perfectly serene, silent and majestic at all times. It is ever blissful. The other bird, which is perching on the lower branches, eats the sweet and bitter fruits by turns. It dances in joy sometimes. It is miserable at other times. It rejoices now and weeps after some time. Sometimes it tastes an extremely bitter fruit and gets disgusted. It looks up and beholds the other wonderful bird with golden plumage which is ever blissful.
It also wishes to become like the bird with golden plumage, but soon forgets everything. Again it begins to eat the sweet and bitter fruits. It eats another fruit that is exceedingly bitter and feels very miserable. It again tries to become like the upper bird. Gradually, it abandons eating the fruits, and becomes serene and blissful like the upper bird.
The upper bird is God—the Supreme Spirit within. The lower bird is the individual who reaps the fruits of his deeds, viz., pleasure and pain. He gets knocks and blows in the battle of life. He rises up and again falls down as the senses drag him down. Gradually he develops dispassion and discrimination, turns his mind towards God, practices meditation, attains Self-realisation and enjoys the eternal bliss of God, which is the end goal of life. Nava-raatri must foster and help in meeting this end.
In essence, Nava-raatri is a call for spiritual awakening.
Pandit Charranlall Nandalall
Secretary of
Sanatan Vaidic Dharma Pandits’ Sabha, Region 3  

 

 

 

Why I Killed Gandhi by Nathuram Vinayak Godse- must read


this may be a repeat but read on the occasion of Gandhi Jayanti

 

Subject: WHY I KILLED GANDHI by NATHURAM VINAYAK GODSE

Gandhiji’s assassin, Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

WHY I KILLED GANDHI - Nathuram Godse's Final Address to the Court.WHY I KILLED GANDHI – Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

Nathuram Godse was arrested immediately after he assassinated Gandhiji, based on a F. I. R. filed by Nandlal Mehta at the Tughlak Road Police staton at Delhi . The trial, which was held in camera, began on May 27, 1948 and concluded on February 10, 1949. He was sentenced to death.

An appeal to the Punjab High Court, then in session at Simla, did not find favour and the sentence was upheld. The statement that you are about to read is the last made by Godse before the Court on the May 5, 1949.

Such was the power and eloquence of this statement that one of the judges, G. D. Khosla, later wrote, “I have, however, no doubt that had the audience of that day been constituted into a jury and entrusted with the task of deciding Godse’s appeal, they would have brought a verdict of ‘not Guilty’ by an overwhelming majority”

WHY I KILLED GANDHI

Born in a devotional Brahmin family, I instinctively came to revere Hindu religion, Hindu history and Hindu culture. I had, therefore, been intensely proud of Hinduism as a whole. As I grew up I developed a tendency to free thinking unfettered by any superstitious allegiance to any isms, political or religious. That is why I worked actively for the eradication of untouchability and the caste system based on birth alone. I openly joined RSS wing of anti-caste movements and maintained that all Hindus were of equal status as to rights, social and religious and should be considered high or low on merit alone and not through the accident of birth in a particular caste or profession.

I used publicly to take part in organized anti-caste dinners in which thousands of Hindus, Brahmins, Kshatriyas, Vaisyas, Chamars and Bhangis participated. We broke the caste rules and dined in the company of each other. I have read the speeches and writings of Ravana, Chanakiya, Dadabhai Naoroji, Vivekanand, Gokhale, Tilak, along with the books of ancient and modern history of India and some prominent countries like England , France , America and Russia . Moreover I studied the tenets of Socialism and Marxism. But above all I studied very closely whatever Veer Savarkar and Gandhiji had written and spoken, as to my mind these two ideologies have contributed more to the moulding of the thought and action of the Indian people during the last thirty years or so, than any other single factor has done.

All this reading and thinking led me to believe it was my first duty to serve Hindudom and Hindus both as a patriot and as a world citizen. To secure the freedom and to safeguard the just interests of some thirty crores (300 million) of Hindus would automatically constitute the freedom and the well-being of all India , one fifth of human race. This conviction led me naturally to devote myself to the Hindu Sanghtanist ideology and programme, which alone, I came to believe, could win and preserve the national independence of Hindustan , my Motherland, and enable her to render true service to humanity as well.

Since the year 1920, that is, after the demise of Lokamanya Tilak, Gandhiji’s influence in the Congress first increased and then became supreme. His activities for public awakening were phenomenal in their intensity and were reinforced by the slogan of truth and non-violence which he paraded ostentatiously before the country. No sensible or enlightened person could object to those slogans. In fact there is nothing new or original in them.. They are implicit in every constitutional public movement. But it is nothing but a mere dream if you imagine that the bulk of mankind is, or can ever become, capable of scrupulous adherence to these lofty principles in its normal life from day to day.

In fact, honour, duty and love of one’s own kith and kin and country might often compel us to disregard non-violence and to use force. I could never conceive that an armed resistance to an aggression is unjust. I would consider it a religious and moral duty to resist and, if possible, to overpower such an enemy by use of force. [In the Ramayana] Rama killed Ravana in a tumultuous fight and relieved Sita.. [In the Mahabharata], Krishna killed Kansa to end his wickedness; and Arjuna had to fight and slay quite a number of his friends and relationsincluding the revered Bhishma because the latter was on the side of the aggressor. It is my firm belief that in dubbing Rama, Krishna and Arjuna as guilty of violence, the Mahatma betrayed a total ignorance of the springs of human action.
In more recent history, it was the heroic fight put up by Chhatrapati Shivaji that first checked and eventually destroyed the Muslim tyranny in India . It was absolutely essentially for Shivaji to overpower and kill an aggressive Afzal Khan, failing which he would have lost his own life. In condemning history’s towering warriors like Shivaji, Rana Pratap and Guru Gobind Singh as misguided patriots, Gandhiji has merely exposed his self-conceit. He was, paradoxical as it may appear, a violent pacifist who brought untold calamities on the country in the name of truth and non-violence, while Rana Pratap, Shivaji and the Guru will remain enshrined in the hearts of their countrymen for ever for the freedom they brought to them.

The accumulating provocation of thirty-two years, culminating in his last pro-Muslim fast, at last goaded me to the conclusion that the existence of Gandhi should be brought to an end immediately. Gandhi had done very good in South Africa to uphold the rights and well-being of the Indian community there. But when he finally returned to India he developed a subjective mentality under which he alone was to be the final judge of what was right or wrong. If the country wanted his leadership, it had to accept his infallibility; if it did not, he would stand aloof from the Congress and carry on his own way.

Against such an attitude there can be no halfway house. Either Congress had to surrender its will to his and had to be content with playing second fiddle to all his eccentricity, whimsicality, metaphysics and primitive vision, or it had to carry on without him. He alone was the Judge of everyone and every thing; he was the master brain guiding the civil disobedience movement; no other could know the technique of that movement. He alone knew when to begin and when to withdraw it. The movement might succeed or fail, it might bring untold disaster and political reverses but that could make no difference to the Mahatma’s infallibility. ‘A Satyagrahi can never fail’ was his formula for declaring his own infallibility and nobody except himself knew what a Satyagrahi is. Thus, the Mahatma became the judge and jury in his own cause. These childish insanities and obstinacies, coupled with a most severe austerity of life, ceaseless work and lofty character made Gandhi formidable and irresistible.

Many people thought that his politics were irrational but they had either to withdraw from the Congress or place their intelligence at his feet to do with as he liked. In a position of such absolute irresponsibility Gandhi was guilty of blunder after blunder, failure after failure, disaster after disaster. Gandhi’s pro-Muslim policy is blatantly in his perverse attitude on the question of the national language of India . It is quite obvious that Hindi has the most prior claim to be accepted as the premier language. In the beginning of his career in India , Gandhi gave a great impetus to Hindi but as he found that the Muslims did not like it, he became a champion of what is called Hindustani.. Everybody in India knows that there is no language called Hindustani; it has no grammar; it has no vocabulary. It is a mere dialect, it is spoken, but not written. It is a bastard tongue and cross-breed between Hindi and Urdu, and not even the Mahatma’s sophistry could make it popular. But in his desire to please the Muslims he insisted that Hindustani alone should be the national language of India . His blind followers, of course, supported him and the so-called hybrid language began to be used. The charm and purity of the Hindi language was to be prostituted to please the Muslims. All his experiments were at the expense of the Hindus.

From August 1946 onwards the private armies of the Muslim League began a massacre of the Hindus. The then Viceroy, Lord Wavell, though distressed at what was happening, would not use his powers under the Government of India Act of 1935 to prevent the rape, murder and arson. The Hindu blood began to flow from Bengal to Karachi with some retaliation by the Hindus. The Interim Government formed in September was sabotaged by its Muslim League members right from its inception, but the more they became disloyal and treasonable to the government of which they were a part, the greater was Gandhi’s infatuation for them. Lord Wavell had to resign as he could not bring about a settlement and he was succeeded by Lord Mountbatten. King Log was followed by King Stork. The Congress which had boasted of its nationalism and socialism secretly accepted Pakistan literally at the point of the bayonet and abjectly surrendered to Jinnah. India was vivisected and one-third of the Indian territory became foreign land to us from August 15, 1947.

Lord Mountbatten came to be described in Congress circles as the greatest Viceroy and Governor-General this country ever had. The official date for handing over power was fixed for June 30, 1948, but Mountbatten with his ruthless surgery gave us a gift of vivisected India ten months in advance. This is what Gandhi had achieved after thirty years of undisputed dictatorship and this is what Congress party calls ‘freedom’ and ‘peaceful transfer of power’. The Hindu-Muslim unity bubble was finally burst and a theocratic state was established with the consent of Nehru and his crowd and they have called ‘freedom won by them with sacrifice’ – whose sacrifice? When top leaders of Congress, with the consent of Gandhi, divided and tore the country – which we consider a deity of worship – my mind was filled with direful anger.

One of the conditions imposed by Gandhi for his breaking of the fast unto death related to the mosques in Delhi occupied by the Hindu refugees. But when Hindus in Pakistan were subjected to violent attacks he did not so much as utter a single word to protest and censure the Pakistan Government or the Muslims concerned. Gandhi was shrewd enough to know that while undertaking a fast unto death, had he imposed for its break some condition on the Muslims in Pakistan , there would have been found hardly any Muslims who could have shown some grief if the fast had ended in his death. It was for this reason that he purposely avoided imposing any condition on the Muslims. He was fully aware of from the experience that Jinnah was not at all perturbed or influenced by his fast and the Muslim League hardly attached any value to the inner voice of Gandhi.

Gandhi is being referred to as the Father of the Nation. But if that is so, he had failed his paternal duty inasmuch as he has acted very treacherously to the nation by his consenting to the partitioning of it. I stoutly maintain that Gandhi has failed in his duty. He has proved to be the Father of Pakistan. His inner-voice, his spiritual power and his doctrine of non-violence of which so much is made of, all crumbled before Jinnah’s iron will and proved to be powerless. Briefly speaking, I thought to myself and foresaw I shall be totally ruined, and the only thing I could expect from the people would be nothing but hatred and that I shall have lost all my honour, even more valuable than my life, if I were to kill Gandhiji. But at the same time I felt that the Indian politics in the absence of Gandhiji would surely be proved practical, able to retaliate, and would be powerful with armed forces. No doubt, my own future would be totally ruined, but the nation would be saved from the inroads of Pakistan . People may even call me and dub me as devoid of any sense or foolish, but the nation would be free to follow the course founded on the reason which I consider to be necessary for sound nation-building.

After having fully considered the question, I took the final decision in the matter, but I did not speak about it to anyone whatsoever. I took courage in both my hands and I did fire the shots at Gandhiji on 30th January 1948, on the prayer-grounds of Birla House. I do say that my shots were fired at the person whose policy and action had brought rack and ruin and destruction to millions of Hindus. There was no legal machinery by which such an offender could be brought to book and for this reason I fired those fatal shots. I bear no ill will towards anyone individually but I do say that I had no respect for the present government owing to their policy which was unfairly favourable towards the Muslims. But at the same time I could clearly see that the policy was entirely due to the presence of Gandhi.

I have to say with great regret that Prime Minister Nehru quite forgets that his preachings and deeds are at times at variances with each other when he talks about India as a secular state in season and out of season, because it is significant to note that Nehru has played a leading role in the establishment of the theocratic state of Pakistan, and his job was made easier by Gandhi’s persistent policy of appeasement towards the Muslims. I now stand before the court to accept the full share of my responsibility for what I have done and the judge would, of course, pass against me such orders of sentence as may be considered proper. But I would like to add that I do not desire any mercy to be shown to me, nor do I wish that anyone else should beg for mercy on my behalf. My confidence about the moral side of my action has not been shaken even by the criticism levelled against it on all sides. I have no doubt that honest writers of history will weigh my act and find the true value thereof some day in future.

 

குழந்தை வளர்ப்பு ஒரு கலை


 

“அப்ப எல்லாம் யாரு குழந்தைகளைப் பார்த்துகிட்டது? நாங்களேத்தான் வளர்ந்தோம். நாங்களே தான் சாப்பிட்டோம், நாங்களே தான் படிச்சோம். எங்கப்பாவுக்கு நாங்க என்ன வகுப்பு படிக்கிறோம்னு கூடத் தெரியாது. இப்ப இருக்கற பெத்தவங்க குழந்தைகளைப் பொத்திப் பொத்தி வளக்கறாங்க. கண்ணுல வெச்சி வளக்கறாங்கன்னு, அவங்க குழந்தைகளை வளர விடறதே இல்லை” என்ற ரீதியில் வயதானவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கலாம்.

முன் எப்பொழுதைக் காட்டிலும் தற்போது குழந்தை வளர்ப்பில் அதிக கவனம் செலுத்தவேண்டிய அவசியமும் தேவையுமும் தான் என்ன? சுமார் முப்பது முதல் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிறுவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது? தினமும் பள்ளிக்குச் செல்வார்கள், பள்ளியிலே ஆட்டம் பாட்டம் விளையாட்டு, வீடு திரும்பியதும் வசதிக்கு ஏற்றாற் போல மாலை உணவு / தேநீர், புழுதி நிரம்பிய தெருக்களில் இரவு வரையில் விளையாட்டு,கொஞ்ச நேரப் படிப்பு, உறக்கம். வார இறுதிகளிலும் விடுமுறை நாட்களிலும் காலை வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பினால் இரவு தான் திரும்பும் பழக்கம். மிகச் சில குடும்பங்களில் புத்தகம் வாசிக்க வைக்கும் பழக்கம். சொந்தக் காசிலே சிறுவர் புத்தகங்களை வாங்கும் பழக்கம். கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை என்பதால் ஒரே வீட்டில் நிறையப் பொடிசுகள் இருக்கும், பெரியவர்கள் இருப்பார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் விட்டுக்கொடுத்தும், அன்பினைப் பொழிந்துகொண்டும் வாழ்ந்தனர்.

சரி, இதில் என்னென்ன நன்மைகளை நாம் இழந்துவிட்டோம்? மிக முக்கியமாக விளையாட்டுகளை நாம் பறிகொடுத்துவிட்டு நிற்கிறோம். கிராமப்புறங்களைத் தவிர்த்துத் தெருக்களில் சிறுவர்கள் புழுதிகளில் விளையாடுவது அரிதாகிவிட்டது. விளையட்டுகளுக்குப் பதிலாக மாணவர்களின் நேரம் தொலைக்காட்சியிலும், வீடியோ கேம்களிலும், டியூஷன்களிலும் சென்றுவிடுகின்றது.

விளையாட்டுகள் கொடுக்கும் உடலுறுதியும் மன உறுதியும் அசாத்தியமானது. நம் தாத்தா பாட்டிகள் போல வயதான காலத்திலும் உறுதியாக, திடமாக இருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. அதனை விட நம் குழந்தைகள் நிலைமையை நினைத்தால் அச்சமே மிஞ்சுகின்றது.

உளவியல் ரீதியாகவும் வெற்றி தோல்விகளைச் சரிசமமாகப் பாவிக்கும் மனநிலை பாதிக்கப்படுகின்றது. தோல்வியைக் கண்டால் ஓடி ஒளிந்துக் கொள்கின்றனர். கூட்டாக சிறுவர்கள் விளையாடும்போது ஏற்படும் நன்மைகள் ஏராளம். மற்ற குடும்பங்கள் பற்றிய அறிதல், விட்டுக்கொடுக்கும் பாங்கு, வெற்றி மற்றும் தோல்வி இரண்டையும் ருசிபார்த்தல் ஆகியவை சாதாரணமாக நிகழும்.

அடுத்தது, அந்நாட்களில் தொலைக்காட்சி குறைந்த நேரத்தையே எடுத்துக்கொண்டிருந்தது. நிகழ்ச்சிகளும் குறைவு, தொலைக்காட்சி பெட்டிகளும் குறைவு. ஆனால் இன்று இல்லம் தவறாமல் பெட்டி ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றது. பெரும் நேரத்தை இது விழுங்கிவிடுகின்றது. தொலைக்காட்சியில் நன்மைகள் இருந்தாலும் அதன் சதவிகிதம் மிகக்குறைவே. குழந்தைகள் தொலைக்காட்சியை அதிக நேரம் பார்க்காமல் இருக்க வைப்பது பெரும் போராட்டமே.

கல்வியைப் பற்றிய எதிர்ப்பார்ப்பிலும் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது. தனது பிள்ளை பெரும் மதிப்பெண் பெற்றால் போதும் என்ற எண்ணம் ஆரம்ப பாடசாலையில் இருந்தே ஆரம்பித்துவிடுகின்றது. இதனால் இதர விஷயங்களில் குழந்தைகள் கவனம் செல்வதைப் பெற்றோர்கள் விரும்புவதில்லை. பாடம், படிப்பு, டியூஷன், மனப்பாடம், மதிப்பெண். இது போதும் என்ற மனநிலையில் உள்ளனர். இதனைத் தவிர, ஏராளமான கவனச்சிதறல்கள், எதிலும் நாட்டமில்லாமை ஆகியவை பெரும் கவலைக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது.

சிதறிப்போன கூட்டுக்குடும்ப வாழ்கை நம் சிறுவர்களை வரும்காலத்தில் பாதிக்கலாம். பெரியவர்கள் பல விஷயங்களில் சமன் செய்தார்கள். உணவு முதற்கொண்டு கதை சொல்வது, கண்டித்து வளர்ப்பது என குழந்தை வளர்ப்பின் பெரும் பகுதிகளை அவர்கள் செய்துவந்தார்கள்.

இத்தகைய சூழலில் குழந்தை வளர்ப்பு கவனமும் முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது. உடல் ரீதியாகவும், உலகமயமாக்கப்பட்ட சூழலும், நமக்குள் புகுந்துள்ள உணவு பழக்கம் தொடங்கி, குழந்தைகளை அணுகுதல், கல்வியை அணுகுதல், ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துதல், உறவுகளைப் பேணுதல், குழந்தைகளுக்கான கதைச் சொல்லலின் அவசியம், தரமான நேரத்தை குழந்தைகளுடன் செலவழித்தல், விளையாட ஊக்கப்படுத்துதல், அதற்கான தளங்களை உருவாக்குதல், இன்னும் ஏராளமான விஷயங்களைக் குழந்தை வளர்ப்பின் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.

நம்மிடம் காணக்கிடைக்கும் குழந்தை வளர்ப்பு கட்டுரைகளில் வெளிநாட்டு தரவுகளும் அவர்களின் குழந்தை வளர்ப்பு அணுகுமுறைகளுமே தென்படுகின்றது. நம் சூழல், நம் குடும்ப கட்டமைப்பு, நம் உணவுப் பழக்கம், நம் கல்விச்சூழல் எல்லாம் நமக்குத்தான் நன்கு விளங்கும். எல்லா குழந்தைகளும் ஒன்று, எல்லோர் உளவியலும் ஒன்று என்றாலும் இன்னபிற விஷயங்களை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் நமக்கு கட்டுரைகள் வந்து சேர்கின்றன. அவைகளை நாம் எப்படி வழிகாட்டியாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்?

நம்மூர் பெற்றோர்கள் அவர்களின் சொந்த அனுபவங்களைச் சக பெற்றோர்களுடன் பகிரவேண்டும், அதற்கான தளங்களையும் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவமானவர்கள், அவர்களுக்கான அணுகுமுறையை அந்தப் பெற்றோர்களே முடிவு செய்ய முடியும். மற்றவர்களின் அறிவுரைகளும் அனுபவங்களும் ஒரு வழிகாட்டி மட்டுமே. அதே வழிமுறை நம் குழந்தைக்கு ஒத்துவராமல் போகலாம்.

குழந்தை வளர்ப்பு ஒரு கலை. குழந்தை வளர்ப்பில் அழகிய சிக்கலே எந்த நேரத்தில் அவர்களைத் தோளில் சுமக்க வேண்டும், எப்போது அவர்கள் விரல் பிடித்துக் கூட நடக்க வேண்டும், எப்போது வழிகாட்டியாக முன்னே நடந்து செல்லவேண்டும், எப்போது அவர்களை முன்னே நடக்கவிட்டுப் பின்னே நாம் செல்லவேண்டும் என்று அறிந்து, புரிந்து நடப்பதே.

குழந்தை வளர்ப்பினை புரிந்து, குழந்தைமையைக் கொண்டாடி, ஆனந்தமான, வலுவான , செறிவான இளைய சமூகத்தைக் கட்டமைக்க முற்படுவோம்.

 

குழந்தை வளர்ப்பில் ஏன் அதிக கவனம் தேவை?

“அப்ப எல்லாம் யாரு குழந்தைகளைப் பார்த்துகிட்டது? நாங்களேத்தான் வளர்ந்தோம். நாங்களே தான் சாப்பிட்டோம், நாங்களே தான் படிச்சோம். எங்கப்பாவுக்கு நாங்க என்ன வகுப்பு படிக்கிறோம்னு கூடத் தெரியாது. இப்ப இருக்கற பெத்தவங்க குழந்தைகளைப் பொத்திப் பொத்தி வளக்கறாங்க. கண்ணுல வெச்சி வளக்கறாங்கன்னு, அவங்க குழந்தைகளை வளர விடறதே இல்லை” என்ற ரீதியில் வயதானவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கலாம்.

முன் எப்பொழுதைக் காட்டிலும் தற்போது குழந்தை வளர்ப்பில் அதிக கவனம் செலுத்தவேண்டிய அவசியமும் தேவையுமும் தான் என்ன? சுமார் முப்பது முதல் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சிறுவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது? தினமும் பள்ளிக்குச் செல்வார்கள், பள்ளியிலே ஆட்டம் பாட்டம் விளையாட்டு, வீடு திரும்பியதும் வசதிக்கு ஏற்றாற் போல மாலை உணவு / தேநீர், புழுதி நிரம்பிய தெருக்களில் இரவு வரையில் விளையாட்டு,கொஞ்ச நேரப் படிப்பு, உறக்கம். வார இறுதிகளிலும் விடுமுறை நாட்களிலும் காலை வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பினால் இரவு தான் திரும்பும் பழக்கம். மிகச் சில குடும்பங்களில் புத்தகம் வாசிக்க வைக்கும் பழக்கம். சொந்தக் காசிலே சிறுவர் புத்தகங்களை வாங்கும் பழக்கம். கூட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கை என்பதால் ஒரே வீட்டில் நிறையப் பொடிசுகள் இருக்கும், பெரியவர்கள் இருப்பார்கள். ஒருவருக்கு ஒருவர் விட்டுக்கொடுத்தும், அன்பினைப் பொழிந்துகொண்டும் வாழ்ந்தனர்.

சரி, இதில் என்னென்ன நன்மைகளை நாம் இழந்துவிட்டோம்? மிக முக்கியமாக விளையாட்டுகளை நாம் பறிகொடுத்துவிட்டு நிற்கிறோம். கிராமப்புறங்களைத் தவிர்த்துத் தெருக்களில் சிறுவர்கள் புழுதிகளில் விளையாடுவது அரிதாகிவிட்டது. விளையட்டுகளுக்குப் பதிலாக மாணவர்களின் நேரம் தொலைக்காட்சியிலும், வீடியோ கேம்களிலும், டியூஷன்களிலும் சென்றுவிடுகின்றது.

விளையாட்டுகள் கொடுக்கும் உடலுறுதியும் மன உறுதியும் அசாத்தியமானது. நம் தாத்தா பாட்டிகள் போல வயதான காலத்திலும் உறுதியாக, திடமாக இருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. அதனை விட நம் குழந்தைகள் நிலைமையை நினைத்தால் அச்சமே மிஞ்சுகின்றது.

உளவியல் ரீதியாகவும் வெற்றி தோல்விகளைச் சரிசமமாகப் பாவிக்கும் மனநிலை பாதிக்கப்படுகின்றது. தோல்வியைக் கண்டால் ஓடி ஒளிந்துக் கொள்கின்றனர். கூட்டாக சிறுவர்கள் விளையாடும்போது ஏற்படும் நன்மைகள் ஏராளம். மற்ற குடும்பங்கள் பற்றிய அறிதல், விட்டுக்கொடுக்கும் பாங்கு, வெற்றி மற்றும் தோல்வி இரண்டையும் ருசிபார்த்தல் ஆகியவை சாதாரணமாக நிகழும்.

அடுத்தது, அந்நாட்களில் தொலைக்காட்சி குறைந்த நேரத்தையே எடுத்துக்கொண்டிருந்தது. நிகழ்ச்சிகளும் குறைவு, தொலைக்காட்சி பெட்டிகளும் குறைவு. ஆனால் இன்று இல்லம் தவறாமல் பெட்டி ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றது. பெரும் நேரத்தை இது விழுங்கிவிடுகின்றது. தொலைக்காட்சியில் நன்மைகள் இருந்தாலும் அதன் சதவிகிதம் மிகக்குறைவே. குழந்தைகள் தொலைக்காட்சியை அதிக நேரம் பார்க்காமல் இருக்க வைப்பது பெரும் போராட்டமே.

கல்வியைப் பற்றிய எதிர்ப்பார்ப்பிலும் பெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்துள்ளது. தனது பிள்ளை பெரும் மதிப்பெண் பெற்றால் போதும் என்ற எண்ணம் ஆரம்ப பாடசாலையில் இருந்தே ஆரம்பித்துவிடுகின்றது. இதனால் இதர விஷயங்களில் குழந்தைகள் கவனம் செல்வதைப் பெற்றோர்கள் விரும்புவதில்லை. பாடம், படிப்பு, டியூஷன், மனப்பாடம், மதிப்பெண். இது போதும் என்ற மனநிலையில் உள்ளனர். இதனைத் தவிர, ஏராளமான கவனச்சிதறல்கள், எதிலும் நாட்டமில்லாமை ஆகியவை பெரும் கவலைக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது.

சிதறிப்போன கூட்டுக்குடும்ப வாழ்கை நம் சிறுவர்களை வரும்காலத்தில் பாதிக்கலாம். பெரியவர்கள் பல விஷயங்களில் சமன் செய்தார்கள். உணவு முதற்கொண்டு கதை சொல்வது, கண்டித்து வளர்ப்பது என குழந்தை வளர்ப்பின் பெரும் பகுதிகளை அவர்கள் செய்துவந்தார்கள்.

இத்தகைய சூழலில் குழந்தை வளர்ப்பு கவனமும் முக்கியத்துவமும் பெறுகிறது. உடல் ரீதியாகவும், உலகமயமாக்கப்பட்ட சூழலும், நமக்குள் புகுந்துள்ள உணவு பழக்கம் தொடங்கி, குழந்தைகளை அணுகுதல், கல்வியை அணுகுதல், ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துதல், உறவுகளைப் பேணுதல், குழந்தைகளுக்கான கதைச் சொல்லலின் அவசியம், தரமான நேரத்தை குழந்தைகளுடன் செலவழித்தல், விளையாட ஊக்கப்படுத்துதல், அதற்கான தளங்களை உருவாக்குதல், இன்னும் ஏராளமான விஷயங்களைக் குழந்தை வளர்ப்பின் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன.

நம்மிடம் காணக்கிடைக்கும் குழந்தை வளர்ப்பு கட்டுரைகளில் வெளிநாட்டு தரவுகளும் அவர்களின் குழந்தை வளர்ப்பு அணுகுமுறைகளுமே தென்படுகின்றது. நம் சூழல், நம் குடும்ப கட்டமைப்பு, நம் உணவுப் பழக்கம், நம் கல்விச்சூழல் எல்லாம் நமக்குத்தான் நன்கு விளங்கும். எல்லா குழந்தைகளும் ஒன்று, எல்லோர் உளவியலும் ஒன்று என்றாலும் இன்னபிற விஷயங்களை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் நமக்கு கட்டுரைகள் வந்து சேர்கின்றன. அவைகளை நாம் எப்படி வழிகாட்டியாக எடுத்துக்கொள்ள முடியும்?

நம்மூர் பெற்றோர்கள் அவர்களின் சொந்த அனுபவங்களைச் சக பெற்றோர்களுடன் பகிரவேண்டும், அதற்கான தளங்களையும் அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு குழந்தையும் தனித்துவமானவர்கள், அவர்களுக்கான அணுகுமுறையை அந்தப் பெற்றோர்களே முடிவு செய்ய முடியும். மற்றவர்களின் அறிவுரைகளும் அனுபவங்களும் ஒரு வழிகாட்டி மட்டுமே. அதே வழிமுறை நம் குழந்தைக்கு ஒத்துவராமல் போகலாம்.

குழந்தை வளர்ப்பு ஒரு கலை. குழந்தை வளர்ப்பில் அழகிய சிக்கலே எந்த நேரத்தில் அவர்களைத் தோளில் சுமக்க வேண்டும், எப்போது அவர்கள் விரல் பிடித்துக் கூட நடக்க வேண்டும், எப்போது வழிகாட்டியாக முன்னே நடந்து செல்லவேண்டும், எப்போது அவர்களை முன்னே நடக்கவிட்டுப் பின்னே நாம் செல்லவேண்டும் என்று அறிந்து, புரிந்து நடப்பதே.

குழந்தை வளர்ப்பினை புரிந்து, குழந்தைமையைக் கொண்டாடி, ஆனந்தமான, வலுவான , செறிவான இளைய சமூகத்தைக் கட்டமைக்க முற்படுவோம்.

 

 

Important- Safety Alert while filling up Gas


  Who links to my website?
 

!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0],p=/^http:/.test(d.location)?’http’:’https’;if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=p+”://platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);
Hit Counter
Hit Counter

Google+

 WARNING FROM SHELL OIL COMPANY

DO NOT DELETE; PLEASE READ
 
Please send this information to ALL your family & friends, especially those who have kids in the
car with them while pumping gas. If this
were to happen, they may not be able
to get the children out in time.
 
 

Shell Oil Comments
 

Safety Alert!

Here are some reasons why we don’t allow cell phones in
operating areas, propylene oxide handling and storage area, propane, gas and diesel refueling areas.
The Shell Oil Company recently issued a warning after three incidents in which mobile phones (cell phones) ignited fumes during fueling operations
In the first case, the phone was placed on the car’s trunk
lid during fueling; it rang and the ensuing fire destroyed
the car and the gasoline pump.
In the second, an individual suffered severe burns
to their face when fumes ignited as they answered
a call while refueling their car!
And in the third, an individual suffered burns to the
thigh and groin as fumes ignited when the phone,
which was in their pocket, rang while they
were fueling their car.

You should know that: Mobile Phones can ignite fuel
or fumes
Mobile phones that light up when switched on or when
they ring release enough energy to provide a spark
for ignition
Mobile phones should not be used in filling stations,
or when fueling lawn mowers, boat, etc.

Mobile phones should not be used, or should be turned

off, around other materials that generate flammable
or explosive fumes or dust, (I.e., solvents, chemicals,
gases, grain dust, etc…)
TO sum it up, here are the
Four Rules for Safe Refueling:

1) Turn off engine

2) Don’t smoke

3) Don’t use your cell phone – leave it
inside the vehicle or turn it off
[Based on the government’s ability
to turn on cell phones anytime,
best left in the vehicle.]

4) Don’t re-enter your vehicle during fueling.


Bob Renkes of Petroleum Equipment Institute is
working on a campaign to try and make people
aware of fires as a result of ‘static electricity’ at
gas pumps. His company has researched 150
cases of these fires.
His results were very surprising:
1) Out of 150 cases, almost all of them were women.
2) Almost all cases involved the person getting back in
their vehicle while the nozzle was still pumping gas.
When finished, they went back to pull the nozzle out
and the fire started, as a result of static.
3) Most had on rubber-soled shoes.
4) Most men never get back in their vehicle until
completely finished. This is why they are seldom
involved in these types of fires.
5) Don’t ever use cell phones when pumping gas
6) It is the vapors that come out of the gas that cause
the fire, when connected with static charges.
7) There were 29 fires where the vehicle was re-entered
and the nozzle was touched during refueling from
a variety of makes and models. Some resulted in
extensive damage to the vehicle, to the station,
and to the customer.
8) Seventeen fires occurred before, during or immediately
after the gas cap was removed and before fueling began.
Mr. Renkes stresses to NEVER get back into your vehicle
while filling it with gas. If you absolutely HAVE to get in
your vehicle while the gas is pumping, make sure you
get out, close the door TOUCHING THE METAL,
before you ever pull the nozzle out. This way the
static from your body will be discharged before
you ever remove the nozzle.

As I mentioned earlier, The Petroleum Equipment Institute,
along with several other companies now, are really trying
to make the public aware of this danger.

I ask you to please send this information to ALL your
family and friends, especially those who have kids in
the car with them while pumping gas. If this were to
happen to them, they may not be able to get the
children out in time.
Thanks for passing this along


 WARNING FROM SHELL OIL COMPANY

DO NOT DELETE; PLEASE READ
 
Please send this information to ALL your family & friends, especially those who have kids in the
car with them while pumping gas. If this
were to happen, they may not be able
to get the children out in time.
 
 

Shell Oil Comments
 

Safety Alert!

Here are some reasons why we don’t allow cell phones in
operating areas, propylene oxide handling and storage area, propane, gas and diesel refueling areas.
The Shell Oil Company recently issued a warning after three incidents in which mobile phones (cell phones) ignited fumes during fueling operations
In the first case, the phone was placed on the car’s trunk
lid during fueling; it rang and the ensuing fire destroyed
the car and the gasoline pump.
In the second, an individual suffered severe burns
to their face when fumes ignited as they answered
a call while refueling their car!
And in the third, an individual suffered burns to the
thigh and groin as fumes ignited when the phone,
which was in their pocket, rang while they
were fueling their car.

You should know that: Mobile Phones can ignite fuel
or fumes
Mobile phones that light up when switched on or when
they ring release enough energy to provide a spark
for ignition
Mobile phones should not be used in filling stations,
or when fueling lawn mowers, boat, etc.

Mobile phones should not be used, or should be turned

off, around other materials that generate flammable
or explosive fumes or dust, (I.e., solvents, chemicals,
gases, grain dust, etc…)
TO sum it up, here are the
Four Rules for Safe Refueling:

1) Turn off engine

2) Don’t smoke

3) Don’t use your cell phone – leave it
inside the vehicle or turn it off
[Based on the government’s ability
to turn on cell phones anytime,
best left in the vehicle.]

4) Don’t re-enter your vehicle during fueling.


Bob Renkes of Petroleum Equipment Institute is
working on a campaign to try and make people
aware of fires as a result of ‘static electricity’ at
gas pumps. His company has researched 150
cases of these fires.
His results were very surprising:
1) Out of 150 cases, almost all of them were women.
2) Almost all cases involved the person getting back in
their vehicle while the nozzle was still pumping gas.
When finished, they went back to pull the nozzle out
and the fire started, as a result of static.
3) Most had on rubber-soled shoes.
4) Most men never get back in their vehicle until
completely finished. This is why they are seldom
involved in these types of fires.
5) Don’t ever use cell phones when pumping gas
6) It is the vapors that come out of the gas that cause
the fire, when connected with static charges.
7) There were 29 fires where the vehicle was re-entered
and the nozzle was touched during refueling from
a variety of makes and models. Some resulted in
extensive damage to the vehicle, to the station,
and to the customer.
8) Seventeen fires occurred before, during or immediately
after the gas cap was removed and before fueling began.
Mr. Renkes stresses to NEVER get back into your vehicle
while filling it with gas. If you absolutely HAVE to get in
your vehicle while the gas is pumping, make sure you
get out, close the door TOUCHING THE METAL,
before you ever pull the nozzle out. This way the
static from your body will be discharged before
you ever remove the nozzle.

As I mentioned earlier, The Petroleum Equipment Institute,
along with several other companies now, are really trying
to make the public aware of this danger.

I ask you to please send this information to ALL your
family and friends, especially those who have kids in
the car with them while pumping gas. If this were to
happen to them, they may not be able to get the
children out in time.
Thanks for passing this along


 WARNING FROM SHELL OIL COMPANY

DO NOT DELETE; PLEASE READ
 
Please send this information to ALL your family & friends, especially those who have kids in the
car with them while pumping gas. If this
were to happen, they may not be able
to get the children out in time.
 
 

Shell Oil Comments
 

Safety Alert!

Here are some reasons why we don’t allow cell phones in
operating areas, propylene oxide handling and storage area, propane, gas and diesel refueling areas.
The Shell Oil Company recently issued a warning after three incidents in which mobile phones (cell phones) ignited fumes during fueling operations
In the first case, the phone was placed on the car’s trunk
lid during fueling; it rang and the ensuing fire destroyed
the car and the gasoline pump.
In the second, an individual suffered severe burns
to their face when fumes ignited as they answered
a call while refueling their car!
And in the third, an individual suffered burns to the
thigh and groin as fumes ignited when the phone,
which was in their pocket, rang while they
were fueling their car.

You should know that: Mobile Phones can ignite fuel
or fumes
Mobile phones that light up when switched on or when
they ring release enough energy to provide a spark
for ignition
Mobile phones should not be used in filling stations,
or when fueling lawn mowers, boat, etc.

Mobile phones should not be used, or should be turned

off, around other materials that generate flammable
or explosive fumes or dust, (I.e., solvents, chemicals,
gases, grain dust, etc…)
TO sum it up, here are the
Four Rules for Safe Refueling:

1) Turn off engine

2) Don’t smoke

3) Don’t use your cell phone – leave it
inside the vehicle or turn it off
[Based on the government’s ability
to turn on cell phones anytime,
best left in the vehicle.]

4) Don’t re-enter your vehicle during fueling.


Bob Renkes of Petroleum Equipment Institute is
working on a campaign to try and make people
aware of fires as a result of ‘static electricity’ at
gas pumps. His company has researched 150
cases of these fires.
His results were very surprising:
1) Out of 150 cases, almost all of them were women.
2) Almost all cases involved the person getting back in
their vehicle while the nozzle was still pumping gas.
When finished, they went back to pull the nozzle out
and the fire started, as a result of static.
3) Most had on rubber-soled shoes.
4) Most men never get back in their vehicle until
completely finished. This is why they are seldom
involved in these types of fires.
5) Don’t ever use cell phones when pumping gas
6) It is the vapors that come out of the gas that cause
the fire, when connected with static charges.
7) There were 29 fires where the vehicle was re-entered
and the nozzle was touched during refueling from
a variety of makes and models. Some resulted in
extensive damage to the vehicle, to the station,
and to the customer.
8) Seventeen fires occurred before, during or immediately
after the gas cap was removed and before fueling began.
Mr. Renkes stresses to NEVER get back into your vehicle
while filling it with gas. If you absolutely HAVE to get in
your vehicle while the gas is pumping, make sure you
get out, close the door TOUCHING THE METAL,
before you ever pull the nozzle out. This way the
static from your body will be discharged before
you ever remove the nozzle.

As I mentioned earlier, The Petroleum Equipment Institute,
along with several other companies now, are really trying
to make the public aware of this danger.

I ask you to please send this information to ALL your
family and friends, especially those who have kids in
the car with them while pumping gas. If this were to
happen to them, they may not be able to get the
children out in time.
Thanks for passing this along


if(typeof(networkedblogs)==”undefined”){networkedblogs = {};networkedblogs.blogId=1267163;networkedblogs.shortName=”my-page-my-blog”;} !function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=”//platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=”//platform.twitter.com/widgets.js”;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,”script”,”twitter-wjs”);

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));http://www.facebook.com/pages/Khariharan/115524648579725

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

Ranjani Geethalaya(Regd.) (Registered under Societies Registration Act XXI of 1860. Regn No S/28043 of 1995) A society for promotion of traditional values through,  Music, Dance, Art , Culture, Education and Social service. REGD OFFICE A-73 Inderpuri, New Delhi-110012, INDIA Email: ranjanigeethalaya@gmail.com  web: http://ranjanigeethalaya.webs.com (M)9868369793 all donations/contributions may be sent to Ranjani Geethalaya ( Regd) A/c no 3063000100374737, Punjab National Bank, ER 14, Inder Puri, New Delhi-110012, MICR CODE 110024135  IFSC CODE PUNB00306300

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

power by BLOGSPOT-PING

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = “//connect.facebook.net/en_GB/all.js#xfbml=1&appId=283013265118296”; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

DlvrWidget({ width:300, items:5, widgetbg:’FFFFFF’, widgetborder:’CCCCCC’, titlecolor:’CCCCCC’, containerbg:’F9F9F9′, containerborder:’CCCCCC’, linkcolor:’86D8D5′, textcolor:’45240D’ }).render();

ஒளவையார் அருளிய விநாயகர் அகவல் (மூலமும் உரையும்)


விநாயகர் அகவலும் பொதுவான பொருளும்:-

விநாயகர் அகவல் என்னும் நூல் ஔவைப் பிராட்டியாரால்அருளிச் செய்யப்பட்டது. இது தமிழ்ச் சைவர்களின் நித்திய பாராயண நூல்களில் ஒன்றாக விளங்குகின்றது. தமிழர்கள் கைக்கொண்டொழுகிய வழிபாட்டுநெறியோடு யோகநெறியையும் விளக்கியருளும் சிறப்பு வாய்ந்தது.

இக்கருத்துக்கள் சைவசித்தாந்தப் பேராசிரியர் திரு இரா.வையாபுரியார் அவர்கள் விநாயகர் அகவலுக்கு எழுதியுள்ள பேருரையினின்றும் திரட்டப் பட்டது.

‘சொல்லிய பாட்டின் பொருளுணர்ந்து சொல்லுவார் செல்வர், சிவபுரத்திலுள்ளார்’. விநாயகர் அகவலைப் பாராயணம் செய்யும்போது இப்பொருள்கள் நினைவுக்கு வந்து பாராயணத்தைப் பயனுடையதாக்கும்.

இந்நூல் 15ஆவது வரி ‘அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறே’ என்று கூறுவதால் இந்நூலில் கூறப்படும் விநாயகப் பெருமானின் திரு நாமம் ‘கற்பக விநாயகர்’ என்பது.

அவர் தன் நிலையில்,

• சொல்லுக்கும் நினைவுக்கும் எட்டாதவர்.
• துரியநிலையில் இருப்பவர்.
• ஞானமே சொரூபமாக இருப்பவர்.

இது அவருடைய சொரூப நிலை அல்லது உண்மை நிலை எனப்படும். இது பரசிவமாக இருக்கும் நிலை.

ஞானமே சொரூபமாக உடைய பரசிவம் தன்னை அடியவர்கள் வழிபட்டு உய்வதற்காகவும் அடியவர்களுக்கு அருள் செய்வதற்காகவும் அற்புதமான வடிவம் கொண்டு காட்சிக்கும் நினைப்புக்கும் சொல்லுக்கும் எட்டுபவராக எளிவந்து அருளும். அத்தகைய அற்புதக் கோலங்களில் ஒன்று விநாயக வடிவம். ( அற்புதம் – அற்புதம் என்பது உலகில் எங்கும் காணப்படாது இயற்கைக்கு மாறாக நிகழ்வது. இது திருவருளால் மட்டுமே நிகழ்வது.)

அவ்வற்புத வடிவமானது:

• தாமரை மலர்போன்ற மென்மையும் அழகும் மலர்ச்சியும் உடைய திருவடிகள்.
• அத்திருவடிகளில் இனிய ஒலியெழுப்பும் சிலம்பு.
• பொன்னரைஞாண்.
• அழகிய பட்டாடை அணிந்த இடுப்பு
• பேழை (பெட்டி) போன்ற வயிறு.
• பெரிய வலிமை மிக்க தந்தம்.
• யானைமுகம்.
• முகத்தில் அணிந்த சிந்தூரம்.
• ஐந்துகைகள்.
• அங்குசம், பாசம் என்னும் ஆயுதங்கள்.
• நீலமேனி (நீலம் – கருமை)
• தொங்குகின்ற வாய்.
• நான்கு தோள்.
• மூன்று கண்.
• கன்னத்தில் மதநீர் வடிந்த சுவடு.
• இருபெரிய செவிகள்.
• பொற்கிரீடம்
• பூணூல் புரள்கின்ற மார்பு.

இது குணங்குறி அற்ற பரசிவம் உயிர்களுக்கு அருளும் பொருட்டு மேற்கொள்ளும் வடிவங்களுள் ஒன்று. அதனால் தடத்த வடிவம் அல்லது தடத்த நிலை எனப்படும். இறைவடிவங்களைத் தரிசித்துத் தொழும்போது திருவடியிலிருந்து தொடங்கி உச்சிவரைக் கண்டு திருமேனியில் விழியைப் பதித்தல் முறை. திருவடி என்பது திருவருள். திருவருளால் இக்காட்சி நடைபெறுகின்றது என்பது பொருள்.

• அவருக்கு நிவேதனப் பொருள்கள் முப்பழம்.
• ஊர்தி மூஷிகம்
• அவர் தன்னை வழிபடும் அடியவர்களுக்குத் தாய்போன்ற அன்புடையவர்.
• எப்பொழுதும் அடியவர்களைப் பிரியாமல், அவர்களுடைய அறிவுக்கு அறிவாய், அறிவினுள்ளே இருந்து அவர்களுக்கு வாழ்வில் வழிகாட்டுவார்.
• அடியவர்களுக்குப் பக்குவம் வந்த காலத்தில் குருவடிவாக வெளிப்பட்டு வந்து, முன் நின்று தீக்கை செய்து உண்மை ஞானம் புகட்டுவார்.
• அடியவர்களை யோகநெறியிலும் ஞானநெறியிலும் நிற்கச் செய்வார்.
• ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலப் பிணிப்பிலிருந்து விடுபடச் செய்வார்
• நின்மல அவத்தை (அருளுடன் கூடிநிற்கும் நிலை) யில் நிற்கச் செய்வார்.
• அளவில்லாத ஆனந்த அனுபவம் விரியச் செய்வார்.
• இறுதியில் தன்னைப்போலத் தன் அடியவர்களையும் என்றும் மாறாத அழியாத நிலையில் (தத்துவநிலை) நிற்கச் செய்வார்.

விநாயகப் பெருமான் உணர்த்தும் ஞானநெறி

• குருவாக வந்து தீக்கை அருளுகின்றார்

• இதுவரையிலும் அவ்வுயிர் செத்துப் பிறந்து உழல்வதற்குக் காரணமான மயக்க அறிவைப் போக்குகின்றார்.

• திருவைந்தெழுத்தை (‚ பஞ்சாக்கரம்) நெஞ்சில் பதிவிக்கின்றார்.

• உள்ளத்தில் வெளிப்பட்டு விளங்கி நிற்கின்றார்.

• பதி, பசு, பாசம் எனும் அனாதியான முப்பொருள்களின் இயல்பினை விளக்கி உரைக்கின்றார். சஞ்சிதம் எனும் பழவினையைப் போக்குகின்றார். ஞானோபதேசம் செய்கின்றார்.

• உபதேசித்த ஞானப்பொருளில் ஐயம், திரிபு ஆகியன நேரிடாமல் தெளிந்த உணர்வு உண்டாமாறு அருளுகின்றார்.

• ஐம்புலன்கள் விடயங்களை நோக்கி ஓடி விருப்பு வெறுப்புக் கொண்டு துன்புறாதபடி புலனடக்கம் உண்டாவதற்குரிய வழியினைக் காட்டியருளுகின்றார்.

• உடம்பில் உள்ள தத்துவக் கருவிகள் எவ்வாறு ஒடுங்குகின்றன என்பதை அறிவிக்கின்றார்.

• பிராரத்த வினை தாக்காதவாறு காப்பாற்றுகின்றார்.

• ஆணவம லத்தால் வரும் துன்பத்தைப் போக்குகின்றார்.

• ஆன்மாவை நின்மல நிலைக்கு உயர்த்தி நின்மலதுரியம் நின்மலதுரியாதீதம் என்னும் நிலைகளில் திருவருளுடனும் சிவத்துடனும் கலந்து நிற்கச் செய்கின்றார்.

குருவாக வந்த விநாயகப் பெருமான் இவ்வாறு ஞானநெறியை அருளி, இந்த ஞானநெறியில் நெகிழ்ந்து விடாது உறுதியாய் நிற்பதற்குரிய யோகநெறியினையும் அறிவித்தருளுகின்றார்.

• ஒன்பது வாயில்களை உடைய உடம்பில் உள்ள ஐம்புலன்கள் ஆகிய கதவுகளை அடைத்து மனம் உள்ளே (அகமுகப்பட்டு) நிற்கச் செய்கிறார்.

• இதனால் ஆதாரயோகம் மேற்கொள்ளும் முறையினைத் தெளிவிக்கின்றார்.

• மவுனசமாதி நிலையினை அடையச் செய்கின்றார்.

• இடநாடி, வலநாடி, சுழுமுனா நாடி என்னும் நாடிகளின் வழியாய் மூச்சுக்காற்று இயங்கும் முறையினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• சுழுமுனா நாடி மூலாதாரத்திலிருந்து கபாலம் வரையிலும் (தலையுச்சி) சென்று நிற்கும் நிலையினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• அவ்வாறு செல்லும் வழியில் உள்ள அக்கினி மண்டலம், சூரிய மண்டலம், சந்திர மண்டலம் என்னும் பகுதிகளின் இயல்பைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• மூலாதாரத்தில் உள்ள ஹம்ச மந்திரம், குண்டலினி சத்தி, பிரணவ மந்திரம் என்பனவற்றின் இயல்பினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• இடகலை, பிங்கலை என்னும் மூச்சுக்காற்ரினால் குண்டலினி என்னும் சத்தியை எழுப்பிச் சுழுமுனைநாடி வழியாக மேலே கபாலம் வரையிலும் பிரணவமந்திரத்துடன் ஏற்றும் முறையினையும் தெரிவிக்கின்றார்.

• இவ்வகையில் பிரணவமந்திரம் பலகலைக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, (மூன்று, ஐந்து, பன்னிரண்டு, பதினாறு) உடம்பில் அங்கங்கே நிறுத்தித் தியானிக்கப்படுவதாகிய பிராசாத யோகம் என்னும் நெறியினையும் கற்பிக்கின்றார்.

• இப்பிராசாத யோகத்தினால் ஆன்மா பிரமரந்திரம் (தலையுச்சி) என்னும் இடத்தையும் கடந்து மேலே துவாதசாந்தப் பெருவெளி என்னும் இடம்வரையிலும் சென்று சிவத்துடன் கலந்து நின்று சிவானந்தம் அனுபவிக்கச் செய்கின்றார்.

• இவ்வாறு ஆறாதார யோகம், அட்டாங்க யோகம், பிராசாத யோகம் என்னும் முறைகளில் நிற்கச் செய்து மனோலயம் அடையச் செய்கின்றார்.

• இதனால் உண்டாகும் அகக் காட்சியினால் ஆன்மாவின் இயல்பு, உடம்பின் இயல்பு, மாயாமலம் கன்மமலம் ஆணவமலம் என்பனவற்றின் உண்மையியல்பு ஆகியவற்றை அறிய வைக்கின்றார்.

• சப்தப்பிரபஞ்சம் (ஒலியுலகம்) அர்த்தப்பிரபஞ்சம்(பொருளுலகம்) என்பனவற்றினியல்பையும் அவற்றில் பரம்பொருள் சிவலிங்கரூபமாகக் கலந்திருக்கும் முறையினையும் அறியச் செய்கிறார்.

• இத்தகைய பரம்பொருள் மிகச் சிறிய பொருள்களுக்கெல்லாம் மிகச் சிறியதாகவும், மிகப் பெரிய பொருள்களுக்கெல்லாம் மிகப் பெரிய பொருளாகவும் இருக்கும் நிலையை உணரச் செய்கின்றார்.

• இத்தகைய பரம்பொருள்சை உலகவாழ்வில் இருந்துகொண்டே அறிவதும் அப்பொருளுடன் கலந்து ஆனந்தம் அனுபவிப்பதும் கரும்பினைக் கணுக்கணுவாகச் சுவைத்துச் செல்லும் அனுபவம் போன்றது.

• இந்த அனுபவம் நீடித்திருக்கத் திருநீறு உருத்திராக்கம் முதலிய சிவசின்னங்களை அணிய வேண்டும்.
• அவற்றையும் அவற்றை அணிந்துள்ள அடியார்களையும் சிவமெனவே கண்டு வழிபடுதல் வேண்டும்.

• எப்பொழுதும் அடியார் கூட்டத்துடன் கலந்திருத்தல் வேண்டும்.

• திருவைந்தெழுத்து மந்திர செபத்தைக் கைவிடலாகாது.

இவ்வாறு விநாயகப் பெருமான் பக்குவமுடைய ஆன்மாவுக்கு ஞானோபதேசம் செய்து ஞானநெறியிலும் யோகநெறியிலும் நிற்கச் செய்து இவ்வுலகிலேயே சீவன்முத்தனாக இருந்து சிவானந்தம் அனுபவிக்கும் நிலையினையும் தந்து, அவ்வான்மா சிவத்தைப் போலென்றும் ஒரேதன்மையுடையதாய் இருக்கும் நிலையினை அடையச் செய்கிறார். அந்நிலையிலிருந்து அவ்வான்மா தன்னைவிட்டு நீங்காமல் தனக்கே அடிமையாய் இருக்கும் நிலைமையினையும் விநாயப் பெருமான் அருளுகின்றார் என்னும் அரிய செய்திகளை விநாயகர் அகவல் என்னும் இந்த நூல் கூறுகின்றார்.

ஒளவையார் அருளிய விநாயகர் அகவல் (மூலமும் உரையும்): அட்டாங்கயோகம், பிராசாத யோகம்.

 

“இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல்”


  • ஒரு கோவில் மண்டபத்தில் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்த துறவியின் பேச்சுப் பிடிக்காமல், ஒருவன் ஒரு கல்லை அவர்மீது வீசினான், அக்கல் துறவியின் தலையில் பட்டுக் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. துறவியின் துன்பத்தைக் கண்ட மற்ற பக்தர்கள், எழுந்து ஓடி, அந்த இளைஞனைப் பிடித்துத் தாக்கத் துவங்கினர்.

    அதைக் கண்ட துறவி, அவனை அடிக்க வேண்டாம், அவனைத் தன்னிடம் அழைத்து வருமாறும் சைகை செய்தார்.

    அவரது சொற்களுக்கு இணங்கிய பக்தர்கள், இளைஞனை மேடைக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். பயத்தோடு நின்ற அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே துறவி, அருகில் வைக்கப் பட்டிருந்த தட்டிலிருந்த மாம்பழம் ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினார், அவன் பயத்துடன் தயங்கினான். “அவனைத் தண்டிக்காமல் அவனுக்குப் பழம் தருகிறீர்களே சுவாமி….” என்று பக்தர்கள் கூச்சலிட்டார்கள். அவர்களை அமைதிப்படுத்திய துறவி, கூட்டத்தினரைப் பார்த்துக் கூறினார்:

    “ஓரறிவு உடைய மரமானது தன்மீது கல் எறிபவனுக்கு பழத்தைத் தருகிறது. ஆறறிவு உடைய நான், எனக்குத் துன்பம் செய்தவனுக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்யவேண்டாமா?”

    துறவி கூறியதைக் கேட்டவுடன் அவர் பாதங்களில் தடால் என்று விழுந்து அழுதான் அந்த இளைஞன்.

    குறள்: 314
    “இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்
    நாண நன்னயம் செய்துவிடல்”
    மு.வ உரை:
    இன்னா செய்தவரைத் தண்டித்தல் அவரே நாணும் படியாக அவருக்கு நல்லுதவி செய்து அவருடைய தீமையையும் நன்மையையும் மறந்து விடுதலாகும்.
    Translation:
    To punish wrong, with kindly benefits the doers ply;
    Thus shame their souls; but pass the ill unheeded by.
    Explanation:
    The (proper) punishment to those who have done evil (to you), is to put them to shame by showing them kindness, in return and to forget both the evil and the good done on both sides.

    ஒரு கோவில் மண்டபத்தில் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்த துறவியின் பேச்சுப் பிடிக்காமல், ஒருவன் ஒரு கல்லை அவர்மீது வீசினான், அக்கல் துறவியின் தலையில் பட்டுக் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. துறவியின் துன்பத்தைக் கண்ட மற்ற பக்தர்கள், எழுந்து ஓடி, அந்த இளைஞனைப் பிடித்துத் தாக்கத் துவங்கினர்.

அதைக் கண்ட துறவி, அவனை அடிக்க வேண்டாம், அவனைத் தன்னிடம் அழைத்து வருமாறும் சைகை செய்தார்.

அவரது சொற்களுக்கு இணங்கிய பக்தர்கள், இளைஞனை மேடைக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். பயத்தோடு நின்ற அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே துறவி, அருகில் வைக்கப் பட்டிருந்த தட்டிலிருந்த மாம்பழம் ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினார், அவன் பயத்துடன் தயங்கினான். "அவனைத் தண்டிக்காமல் அவனுக்குப் பழம் தருகிறீர்களே சுவாமி...." என்று பக்தர்கள் கூச்சலிட்டார்கள். அவர்களை அமைதிப்படுத்திய துறவி, கூட்டத்தினரைப் பார்த்துக் கூறினார்:

"ஓரறிவு உடைய மரமானது தன்மீது கல் எறிபவனுக்கு பழத்தைத் தருகிறது. ஆறறிவு உடைய நான், எனக்குத் துன்பம் செய்தவனுக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்யவேண்டாமா?"

துறவி கூறியதைக் கேட்டவுடன் அவர் பாதங்களில் தடால் என்று விழுந்து அழுதான் அந்த இளைஞன்.குறள்: 314
“இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் 
நாண நன்னயம் செய்துவிடல்”
மு.வ உரை:
இன்னா செய்தவரைத் தண்டித்தல் அவரே நாணும் படியாக அவருக்கு நல்லுதவி செய்து அவருடைய தீமையையும் நன்மையையும் மறந்து விடுதலாகும்.
Translation: 
To punish wrong, with kindly benefits the doers ply; 
Thus shame their souls; but pass the ill unheeded by.
Explanation: 
The (proper) punishment to those who have done evil (to you), is to put them to shame by showing them kindness, in return and to forget both the evil and the good done on both sides.
    ஒரு கோவில் மண்டபத்தில் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்த துறவியின் பேச்சுப் பிடிக்காமல், ஒருவன் ஒரு கல்லை அவர்மீது வீசினான், அக்கல் துறவியின் தலையில் பட்டுக் காயத்தை ஏற்படுத்தியது. துறவியின் துன்பத்தைக் கண்ட மற்ற பக்தர்கள், எழுந்து ஓடி, அந்த இளைஞனைப் பிடித்துத் தாக்கத் துவங்கினர்.

    அதைக் கண்ட துறவி, அவனை அடிக்க வேண்டாம், அவனைத் தன்னிடம் அழைத்து வருமாறும் சைகை செய்தார்.

    அவரது சொற்களுக்கு இணங்கிய பக்தர்கள், இளைஞனை மேடைக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். பயத்தோடு நின்ற அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே துறவி, அருகில் வைக்கப் பட்டிருந்த தட்டிலிருந்த மாம்பழம் ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினார், அவன் பயத்துடன் தயங்கினான். “அவனைத் தண்டிக்காமல் அவனுக்குப் பழம் தருகிறீர்களே சுவாமி….” என்று பக்தர்கள் கூச்சலிட்டார்கள். அவர்களை அமைதிப்படுத்திய துறவி, கூட்டத்தினரைப் பார்த்துக் கூறினார்:

    “ஓரறிவு உடைய மரமானது தன்மீது கல் எறிபவனுக்கு பழத்தைத் தருகிறது. ஆறறிவு உடைய நான், எனக்குத் துன்பம் செய்தவனுக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்யவேண்டாமா?”

    துறவி கூறியதைக் கேட்டவுடன் அவர் பாதங்களில் தடால் என்று விழுந்து அழுதான் அந்த இளைஞன்.

    குறள்: 314
    “இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்
    நாண நன்னயம் செய்துவிடல்”
    மு.வ உரை:
    இன்னா செய்தவரைத் தண்டித்தல் அவரே நாணும் படியாக அவருக்கு நல்லுதவி செய்து அவருடைய தீமையையும் நன்மையையும் மறந்து விடுதலாகும்.
    Translation:
    To punish wrong, with kindly benefits the doers ply;
    Thus shame their souls; but pass the ill unheeded by.
    Explanation:
    The (proper) punishment to those who have done evil (to you), is to put them to shame by showing them kindness, in return and to forget both the evil and the good done on both sides.

Why MODIfied India will give jitters to alienated Bharatwasis?


Subject: Why MODIfied India will give jitters to alienated Bharatwasis?
Modi: Enemy at the Gates

Modi has arrived and arrived in style, notwithstanding the bombastic resistance from the Congress and their paid agents in the BJP and Media. Delhi is finally on NaMo’s radar and his troops can see the domes of South Block, which he will hopefully occupy by May 2014, if not earlier.

The political career of the senior BJP leadership is over. They did not see the writing on the wall and have now been removed by their cadres. The BJP President, Rajnath Singh, handled it well, but in hindsight, his efforts were completely unnecessary. The lesson for the future is to let the leadership come out through open internal elections where the village, district and the state level leaders vote. Had there been a contest to choose the PM candidate, it is evident that Modi would have easily vanquished the rest. Unanimity is not required. This is true democracy.

The Congress is notably jittery. During Modi’s recent visit to Jaipur, the Rajasthan CM had the electric supplies shut so that the village folk did not see the live telecast. Their impending doom will now translate into incoherent actions. Where in the world has anyone ever heard of an opposition leader, who is only a state CM, being discussed thoroughly be it TV, print media, cocktail circuits, vegetable vendors, taxi drivers etc. NaMo is taking away 80% of their time. Nobody wastes time on the ruling dispensation. Does anybody even discuss MMS, PC, SG, RG etc? The discussions on them are generally negative and the junta only wants to know if they are likely to go to jail.

From the Aam Admi’s point of view, NaMo had made an important statement on a Zee TV program “Kahiye Janab”. He stated: “*Na mein kahta hoon, na kisi ko kahne deta hoon*”. No wonder, the levels of corruption in Gujarat is comparable to that of Singapore.

Modi at the gates of Delhi augurs well for the Indian State.
a) Sycophancy and nepotism will soon be an era of the past.
b) Good bye to vote bank politics.
c) Bureaucrats will fall in line.
d) NGOs who operate from garages of Lutyens Delhi will have to move to safe havens in Congress ruled states.
e) Many newspapers will die. The advertising budget in Gujarat was reduced by 80%.
Expect the same by the Modi Government.
f) The Armed Forces will get their much cherished “Political Control”. Issues will be solved pronto before
any soldier can say “Jack Robinson”.
g) Along with Swamy and Jethmalani, most of the black money stowed abroad will be brought back. The Rupee will challenge the Dollar.
h) NO Income Tax as per Swamy’s statement.
i) Terrorists will now have a “maut ka saudagar”. The Congress has made India the most dangerous country after Iraq and Afghanistan.
j) The Pakis and Chinese may have already gone into a huddle.
k) Modi has a good memory. The Americans had better watch out.
l) J&K will finally be Indian Territory. Enough of Article 70.

An eminent General recently wrote an article “Death of Politics”. I disagree. Modi will bring in clean politics. He has no dependents or damaad to speak of. A bright future awaits a *Modi*fied India.

Author/ Source not known
~
Lets us work and make our…
Government – Proactive
Media – Reactive
Political Parties – Elective
Voters – Selective
Crowds – Constructive
Youth – Creative

MMS, the closet spiritualist
The widely respected economist and scholar has been credited with heralding a new era of economic liberalisation in India with his laissez-faire policy. Yet Prime Minister Manmohan Singh has been at the receiving end of late. Criticisms include use of adjectives like “ineffective”, “pusillanimous” and “understated” to “spineless” and “puppet PM.”

“It astonishes me that Manmohan Singh should talk so little and be so barely visible that we might be forgiven for thinking thatIndia has an imaginary Prime Minister,” wrote a celebrity-journalist in his blog a few months ago.

It is difficult to believe that the architect of India’s laissez-faire could be all that vulnerable, naive or “imaginary”. The non-committal, non-controversial and understated disposition that characterises the gentleman could be a veneer that conceals a far more evolved and enlightened approach towards his duties and responsibilities – in the current situation, as prime minister – that enables him to navigate life without much ado.

In a speech he gave at a public conclave held in the Capital, Manmohan Singh said: “I do not want India to be a super power; I just want India to stand in the comity of nations.” So he doesn’t seem to display any signs of being power-needy.

Perhaps he has no dark side, then. Manmohan Singh could, in all likelihood, be an advanced spiritualist who perceives himself as having absolutely no stake – neither in the country, in the species nor in the planet! He also shows great resilience in adverse situations, whether in a political, social or economic exigency. To be detached like a yogi even while living among fellow beings in the rough and tumble of politics and economics is no easy task. Guru Nanak described such a one as ‘raj mein jog’ – that is, the one who can achieve enlightenment in civic life. He also said: “The lotus in the water is not wet / Nor the water-fowl in the stream. / If a man would live, but by the world untouched, / Meditate and repeat the name of the Lord Supreme.”

Extolling the attributes of the one who has cultivated studied non-attachment to highs and lows, Guru Tegh Bahadur sang thus: “…He who has neither gluttony in his heart / Nor vanity nor attachment with worldly things, / He whom nothing moves, / Neither good fortune nor ill, / Who cares not for the world’s applause, / Nor its censure, / Who ignores every wishful fantasy / And accepts what comes his way as it comes… / He knows the righteous path…”

Some might conclude that Manmohan Singh’s proclivity for remaining a ‘Nirlep Narayan’ makes him out to be one without a stake and therefore he has nothing to win or lose. If he makes promises, they’re bound to be ones that concern issues that would get resolved if not now, later and if not later, even later, perhaps… or not.

It might not be in order to compare Manmohan Singh with King Janaka, who is the only one Krishna praises in the Bhagwad Gita for having transcended everything even while administering a kingdom. However, there are tantalizing similarities between the PM’s studied ‘indifference’ and the non-attachment and transcendence of someone like Janaka, that leads one to conclude that Manmohan Singh is laissez-faire by nature, in the spiritual sense.

How will all this pan out if Manmohan Singh and his party lose the next round of elections? He might just quote from the Ashtavakra Gita: “From one lifetime to another, kingdoms, sons, wives, appearances and pleasures to which you were attached have been lost… For innumerable births have you undertaken work, painful and exacting, with your body, mind and speech. Hence find rest at least now.”

 
~
Narayani Ganesh is a senior editor with The Times of India. She writes on issues concerning the environment, science and technology, travel and tourism, heritage, philosophy, and health. She edits The Speaking Tree Sunday newspaper and daily column of that name, and is a leader writer with the Times of India opinion pages.

 

“An History of India as it Happened (not as it was written)”:


 “An History of India as it Happened (not as it was written)”:

CHAPTER 6 : NEGATIONISM AND THE MUSLIM CONQUESTS (Part II)
It is not only Indian historians, who are negationists, but also western historians and India-specialists. We know that the first historians of Indian – the Britishers – twisted India’s history to suit their theory that they had come to civilize a race which was not only inferior to them, but also was supposed to have been heavily influenced in its philosophies or arts by European invaders – read the Aryans or Alexander the Great. But what is less known is that today many western historians not only still cling to these old outdated theories, but also actually more or less will fully mislead the general European public, who is generally totally ignorant and takes these “knowledgeable” comments about India as the absolute truth. One example is France, which has a long tradition of Indianists, who devote their time and life to the study of India. The main school of historic research in France is called the CNRS (National Center of Social Research), which has a very important South Asia section, of which India, of course, is the main component. Unfortunately, many of these India-specialists are not only Left-leaning, that is they are very close to the ideas of the JNU historians, with whom they are anyway in constant contact, but are also specialists of the Mogul period of India history, which is to say that they are sympathetic to Islam’s point of view on India, while they often consider Hindus as fanatics…

Take for instance one of the recent Indian History books published in France “Histoire de l’Inde moderne” (1994 Fayard / Paris), the authors (there are seven of, all famous Indianists), having subscribed to the usual Aryan invasion theory, accuse Shiva “to incarnate obscure forces” (Introduction III) and of course use the word “fanatics” to describe the Hindus who brought down the Ayodhya mosque. Basically, the book does an apology of he moghol period in India; while keeping quiet about all their crimes. In the chapter dealing for instance with Vijaynagar, the last great empire of free India, which symbolized a Hindu Renaissance after nine centuries of savage Muslim conquests, one cannot but perceive the enmity of the authors for Hinduism. The two young princes, founder of Vijaynagar who were converted by force to Islam when in captivity, are accused of “duplicity”, because they reverted back to Hinduism as soon as they were free; then the French historians highlight the “ambition of Brahmins, who used these two young princes to reconquer the power that at been lost at the hands of the conquering Muslims” (page 54); the book then mentions “the unquenchable exigencies of the (Hindu) central power in Vijaynagar”, forgetting to say that that for the first time in centuries, Hindus could practice freely their faith, that they were not killed, their women raped, their children taken as slaves and converted to Islam. And all this to finally sum up in seven words the terrible end of Vijaynagar, which has left a wound in the Hindu psyche even up to today: “looting and massacres lasted for three days”…

But the authors of “Histoire de l’Inde moderne” do not only run down Hindus, they also glorify Muslims, particularly the Moghols. Babur for instance, this monster who killed hundreds of thousands of Hindus and razed thousands of temples becomes at their hands a gentle hero: “ Babur did not like India and preferred to isolate himself in the exquisite gardens he had devised, with their geometrical design, their crossed canals, which evoked to him the rivers of paradise”. Oh, God what a sensitive poet! And to make it sound even more glorious, the author adds: “there he translated a manual of Koranic law and a Sufi treaty of morals”. Oh, what a saint and lover of humanity… Aurangzeb, the cruelest of the Moghul emperors, has also the full sympathies of the authors: “Aurangzeb seems to have concentrated on himself the hatred of militant Hindus, who attribute to him systematic destruction of temples and massive conversion drives. But this Manichean impression has to be seriously countered (page 126)”… Unfortunately for the authors, as we have seen earlier, Aurangzeb was not only proud of what he was doing to the Hindus, but he had his scribes note each deed down for posterity… In 2006 the same authors published “L’Inde contemporaine”, with the same prejudices and bias against Hindus and their political parties.

These French Indianists have also a tradition of speaking against the BJP, which they have always labeled as “fundamentalist” and dangerous for the “secular” fabric of India, although the BJP has been in power for quite a few years and nothing dramatic has happened to the secular fabric of India. The problem is that these Indianists not only write lengthy and pompous articles in France’s main newspapers, such as Left-leaning Le Monde, explaining to the ignorant reader why is India on the point of exploding because of fanatic Hindus, or how the Harijans in India are still the most downtrodden people on earth (this is why when President Narayanan visited France in April 2000, all the French newspapers chose to only highlight that he was an untouchable and that religious minorities in India were persecuted, nearly provoking a diplomatic incident between France and India), but unfortunately they also advise the French government, who like his citizens, is often shamefully ignorant and uninterested by India. This is why, although there has been a lot of sympathy for the French in India because of their tolerant response to the Indian nuclear tests of 1998 (whereas the whole western world reacted hysterically by imposing absurd sanctions), France has not yet bothered to capitalize on this sympathy and has not managed to realize that India is the ideal economic alternative to a very volatile China.

It would be nice to say that Indian journalists are not blind to this influence of French Indianists and the adverse impact it has on Indo-French relations, but when Christophe Jaffrelot, for instance who wrote many a nasty books on Hindu fundamentalism and is most responsible for the bad image the BJP in France, comes to India to release the English translation of his book, he is feted by the Press corps and all kind of laudatory reviews are printed in the Indian Press. So much for secularism in India.

And, ultimately, it is a miracle that Hinduism survived the onslaught of Muslim savagery; it shows how deep was her faith, how profound her karma, how deeply ingrained her soul in the hearts of her faithfuls. We do not want to point a finger at Muslim atrocities, yet they should not be denied and their mistakes should not be repeated today. But the real question is: Can Islam ever accept Hinduism? We shall turn towards the Sage, the yogi, who fought for India’s independence, accepting the Gita’s message of karma of violence when necessary, yet who had a broad vision that softened his words: “You can live with a religion whose principle is toleration. But how is it possible to live peacefully with a religion whose principle is “I will not tolerate you? How are you going to have unity with these people?…The Hindu is ready to tolerate; he is open to new ideas and his culture and has got a wonderful capacity for assimilation, but always provided India’s central truth is recognised.. (Sri Aurobindo India’s Rebirth 161,173)
Or behold this, written on September 1909: “Every action for instance which may be objectionable to a number of Mahomedans, is now liable to be forbidden because it is likely to lead to a breach of peace. And one is dimly beginning to wonder whether worship in Hindu temples may be forbidden on that valid ground (India’s Rebirth p. 55). How prophetic! Sri Aurobindo could not have foreseen that so many Muslim countries would ban Rushdie’s book and that Hindu processions would often be forbidden in cities, for fear of offending the Muslims. Sri Aurobindo felt that sooner or later Hindus would have to assert again the greatness of Hinduism.

And here we must say a word about monotheism, for it is the key to the understanding of Islam. Christians and Muslims (and Jews) have always harped on the fact that their religions sprang-up as a reaction against the pagan polytheist creeds, which adored many Gods. « There is only one real God they said (ours), all the rest are just worthless idols ». This « monotheism versus polytheism business » has fuelled since then the deep, fanatic, violent and murderous zeal of Islam against polytheist religions, particularly against Hinduism, which is the most comprehensive, most widely practiced of all them. It even cemented an alliance of sorts between the two great monotheist religions of the world, Christianity and Islam, witness the Britishers’ attitude in India, who favoured Indian Muslims and Sikhs against the Hindus; or the King of Morocco who, even though he is one of the most moderate Muslim leaders in the world, recently said in an interview: « we have no fight with Christianity, our battle is against the Infidel who adores many gods ».
But as we have seen earlier, Hinduism is without any doubt the most monotheist religion in the World, for it recognises divine unity in multiplicity. It does not say: « there is only one God, which is Mohammed. If you do not believe in Him I will kill you ». It says instead: « Yes Mohammed is a manifestation of God, but so is Christ, or Buddha, or Krishna, or Confucius ». This philosophy, this way of seeing, which the Christians and Muslims call « impious », is actually the foundation for a true monotheist understanding of the world. It is because of this « If you do not recognize Allah (or Christ), I will kill you », that tens of millions of Hindus were slaughtered by Arabs and other millions of South Americans annihilated by the Christians. And ultimately the question is: Are the Muslims of today ready to accept Hinduism ? Unfortunately no. For Muslims all over the world, Hinduism is still the Infidel religion « par excellence ». This what their religion tell them, at every moment, at every verse, at the beginning of each prayer : « Only Allah is great ». And their mollahs still enjoin them to go on fight « jihad » to deliver the world of the infidels. And if the armies of Babar are not there any longer; and if it is not done any more to kill a 100.000 Hindus in a day, there is still the possibility of planting a few bombs in Coimbatore, Mumbai or Varanasi, of fuelling separatisms in the hated land and eventually to drop a nuclear device, which will settle the problem once and for all. As to the Indian Muslim, he might relate to his Hindu brother, for whatever he says, he remains an Indian, nay a Indu; but his religion will make sure that he does not forget that his duty is to hate the Infidel. This is the crux of the problem today and the riddle if Islam has to solved, if it wants to survive in the long run.

We will never be able to assess the immense physical harm done to India by the Muslim invasions. Even more difficult is to estimate the moral and the spiritual damage done to Hindu India. But once again, the question is not of vengeance, or of reawakening old ghosts, but of not repeating the same mistakes. Unfortunately, the harm done by the Muslims conquest is not over. The seeds planted by the Moghols, by Babar, Mahmud, or Aurangzeb, have matured: the 125 million Indian Muslims of today have forgotten that they were once peaceful, loving Hindus, forcibly converted to a religion they hated. And they sometimes take-up as theirs a cry of fanaticism which is totally alien to their culture. Indeed, as Sri Aurobindo once said: “More than 90% of the Indian Muslims are descendants of converted Hindus and belong as much to the Indian nation as the Hindu themselves”…(Rebirth of India, p.237) The embryo of secession planted by the Mahomedans, has also matured into a poisonous tree which has been called Pakistan and comes back to haunt India through three wars and the shadow of a nuclear conflict embracing South Asia. And in India, Kashmir and Kargil are reminders that the Moghol cry for the house of Islam in India is not yet over.

One of the main reasons I have decided to build in Pune a Museum of Indian History, dedicated to the great Shivaji Maharaj (who is depicted in Indian History books as a petty chieftain and a plunderer), is that it will not be enough to rewrite Indian History in books, it will also have to be done in STONE. Please see our website fact-india.com and contribute financially, if you can, to the making of that Museum (we have US, UK and Indian tax exemption). We are also looking for IT persons to donate time to do presentations, animations & GAMES based on the lives of India’s Hindu heroes: Shivaji Maharaj, Maharana Pratap, Rani of Jhansi, Ahilyabhai, the Vijaynagar empire, etc. You can contact me at fgautier@rediffmail.com

courtesy  Francois Gautier, a french author and journalist, who has been covering India and South Asia for the last 35 years. All throughout his reporting years, he noticed that most western correspondents were projecting the problems, warts and shortcomings of India. Hence when Francois Gautier got a journalism prize (Natchiketa Award of excellence in journalism) from the Prime Minister of India, he used the prize money to mount a series of conferences & exhibitions highlighting the magnificence of India and the threats to its sovereignty.

ways to make your Parents Happy


The parents now a days are quite worried about the behavioral changes in their children due to several socio-economical reasons. The gap between parents and�us, the youth,�is increasing day by day due to which the family bonding is getting weaker and weaker.�We, the youth, want liberty in every deed we do. We want our parents�not to be disturb�us in what-ever�we do�in what-so-ever manner.�We have�forgotten the amount of time�our parents have invested in for�our brought up.�We have forgotten the countless efforts and sacrifices by�our parents throughout our lives.�
Starting from our birth they have taken care of our food (  years * 365 days * 3 times = 24000 times!), our clothes (daily washing, ironing, new purchasing), our education (daily home works, uniform, school/tuition fee), religious moral teaching every day (THE REAL GREAT JOB), computer toys purchasing and God knows how many other countless efforts they have put in to make us a complete human being�to survive in this world. Indeed, all those efforts�cannot be covered in this article but the overall emphasis is that its our moral and�religious�mandatory responsibility�to take care of them now.
Below are some small�acts of kindness which I request you to consider to show your affection with them and to take care of them:


  1. Give them enough money so that they don’t have to ask you.
  2. Share funny and entertaining things with them to make them laugh or smile.
  3. Don’t speak loudly. Speak slowly, nicely�and softly.
  4. Do not walk in front of them in market or anywhere. They might walk slow being old; stay behind them. Give them respect.
  5. Ask for small tasks again and again. For example, “Abou Jee, do you need water? Should i bring tea for you? Are you hungry, baba” etc�
  6. Closely monitor thier health. visit doctor if required. Have them thorougly checked time to time.
  7. Take care of their medicines. Set reminders on your phone for their medicines and�serve them on time.
  8. Take them to the mosque. Walk slowly. Follow their pace.
  9. Take them to the park�for walk. If not possible daily, then take them on weekend.
  10. Do not call them by their name. Call them with respect.
  11. Open the door for them with respect
  12. Adapt yourself according to�their�schedule not vise versa.
  13. Do shopping for them (buy their clothes, shoes, small items like tooth paste).� Buy your mother a nice coffee cup. Take them to market and buy them according to their likings. Buy your parents some nice books; usually people love to read books in old age.
  14. When you come back to home, visit them first in their room.
  15. Respect thier social circle and let them enjoy with their friends.� Article written by Junaid.Tahir
  16. In case of conflict on any issue, try to follow them as much as possible. Remember, they have been sacrificing their money and time in raising you for years and years. Its time to pay back. They have been showing all the patience during your childhood. Its time for you to be patient.
  17. Keep them with you instead of sending them�to old houses etc. This will be a big act of ignorance if you do.
  18. When starting the food, serve them first.
In the end, I would recommend�making a check list of this email and and paste it on any wall in your room or kitchen and read it often to remember
Please do share if you are doing any other good thing in making your parents feel great 🙂



 

எளிய பாட்டி வைத்தியம்


எளிய பாட்டி வைத்தியம்:-

* கடுக்காயை வாயில் ஒதுக்கி வைத்தால் வாய்ப்புண் ஆறும்.

* நெருப்பில் சுட்ட வெங்காயத்தை சாப்பிட்டு வர இருமல் கபக்கட்டு முதலியன நீங்கும்.

* பல் கூச்சம் இருந்தால் புதினா இலையை நிழலில் காய வைத்து தூள் உப்பு சேர்த்து பல் துலக்கினால் ஒரிரு நாளில் குணமாகும்.

* படிகாரத்தை குளிக்கும் நீரில் கலந்து குளித்தாலும் வியர்வை நாற்றம் மட்டுப்படும்.

* நெற்றியில் குங்குமம் வைத்துப் புண்ணாகி உள்ள இடத்தில் வில்வமரத்துக் கட்டையுடன் சந்தனமும் சேர்த்து இழைத்துத் தடவி வந்தால், புண் குணமாகி விடும்.

* நீர்ச்சுருக்கு வெயில் காலத்தில் முக்கியமாக பெண்களுக்கு நீர்க்கடுப்பு ஏற்படுகிறது. இதற்கு காரணம் வெயில் காலத்தில் அதிகமாகத் தண்ணீர் குடிக்காமல் இருந்தால் நீர்ச்சுருக்கு ஏற்படும். தாராளமாகத் தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும். பார்லி அரிசி ஒரு கைப்பிடி எடுத்து 8 தம்ளர் தண்ணீரில் கொதிக்க வைத்து ஆறிய பிறகு குடிப்பது நல்லது. இளநீரில் வெந்தயப் பொடி கலந்து குடிக்கலாம்.

* இரவில் மூக்கடைப்புக்கு மின் விசிறியின் நேர் கீழே படுக்க வேண்டாம். சற்று உயரமான தலையணை பயன்படுத்தவும். மல்லாந்து படுக்கும் போது மூக்கடைப்பு அதிகமாகும். பக்கவாட்டில் படுக்கவும். காலையில் பல் தேய்க்கும் போது நாக்கு வழித்து விட்டு மூன்று முறை மாறி மாறி மூக்கைச் சிந்தவும். சுவாசப் பாதையைச் சுத்தப் படுத்த நமது முன்னோர் காட்டிய வழி இது.

* மலச்சிக்கலுக்கு இரவில் இரண்டு வாழைப்பழம் சாப்பிடலாம். அதிகாலையில் இலேசான சுடுநீரில் அரை டீஸ்பூன் கடுக்காய்ப் பொடி சேர்த்துக் குடித்து விட்டால் பதினைந்து நிமிடங்களில் குடல் சுத்தமாகி விடும். தண்ணீர் அதிகம் குடிக்க வேண்டும்.

* கை சுளுக்கு உள்ளவர்கள் நீரில் மிளகுத் தூளும், கற்பூரத்தையும் போட்டுக் கொதிக்க வைத்து அந்தத் தண்ணீரைத் துணியில் நனைத்துச் சுளுக்கு உள்ள இடத்தின் மீது போடுங்கள். அல்லது டர்ப்பன்டைன் எண்ணெயைத் தடவினாலும் சுளுக்கு விட்டு விடும்.

* வேனல் கட்டியாக இருந்தால் வலி அதிகமாக இருக்கும். அதற்குச் சிறிதளவு சுண்ணாம்பும் சிறிது தேன் அல்லது வெல்லம் குழைத்தால் சூடு பறக்க ஒரு கலவையாக வரும் அதை அந்தக் கட்டியின் மீது போட்டு ஒரு வெற்றிலையை அதன் மீது ஒட்டி விடவும்.

* ஒரு டம்ளர் அளவு பட்டாணியை தண்ணீரில் வேகவைத்து குளிர்ந்ததும் தக்காளி சாறு சேர்த்துத் தினமும் சாப்பிட்டு வர உடல் வலுவலுப்பு பெறும்.

* கர்ப்பிணிப் பெண்கள் அடிக்கடி இளநீர், தர்ப்பூசணி பழம் ஆகியவை சாப்பிட்டால் குழந்தை வெளுப்பாகப் பிறக்கும். அழகாகவும் இருக்கும்.

 

Bond of love



My wife called, ‘How long will you be poring over that newspaper? 
Will you come here and make your darling daughter eat her food?’
 
I tossed the paper away and rushed to the scene.
 
My only daughter Sindu looked frightened.
Tears were welling up in her eyes. In front of her was a bowl filled to its brim with Curd Rice.
Sindu is a nice child, quite intelligent for  her age. She has just turned eight.
 
She particularly detested Curd Rice. My mother and my wife are orthodox,
 
and believe firmly in the ‘coolingeffects’ of Curd Rice! I cleared my throat,
and picked up the bowl. ‘Sindu, darling, why don’t you take
 
a few mouthful of this Curd Rice?Just for Dad’s sake, dear. And, if you don’t,
 
your Mom will shout at me’I could sense my wife’s scowl behind my back.
Sindu softened a bit, and  wiped her tears with the back of her hands.
 
‘OK, Dad. I will eat – not  just a few mouthfuls, but the whole lotof this.
 
But, you should…’ Sindu  hesitated.
 
‘Dad, if I eat this entire curd Rice, will you give me whatever I ask for?’

 

 
‘Oh sure, darling’. 


 
‘Promise?’
 
‘Promise’.


I covered the pink soft hand extended by my daughter with mine,
 
and clinched the deal. ‘Ask Mom also to give a similar promise’,
my daughter insisted. My wife slapped her hand on Sindu’s,
 
muttering ‘Promise’, without any emotion.


 
Now I became a bit anxious. ‘Sindu dear,
 
you shouldn’t insist on getting a computer or any such expensive items.
Dad does not  havethat 


kind of money right now. OK?’


‘No, Dad. I do not want anything expensive’.

 
Slowly and painfully, she finished eating the whole quantity.
 
I was silently angry with my wife and my mother fo
 
r forcing my child eat something that she detested.
 
After the ordeal was through, Sindu came to  me with her eyes wide with expectation.
All our attention was on her.
 
‘Dad, I want to have my head shaved off, this Sunday!’ was her demand.

 
‘Atrocious!’ shouted my wife, ‘A girl child having her head  shaved off?
Impossible!’


‘Never in our family!’ my mother rasped.
 
‘She has been watching too much of television.
Our culture is getting totally spoiled  with these TV programs!’ 

  
‘Sindu darling, why don’t you ask for something else?
We will be sad seeing you with a clean-shaven head.’
 
 
‘No, Dad. I do  not want anything else’, Sindu said with finality.
 
 
‘Please, Sindu, why don’t you try to understand our feelings?’ I tried to plead with her.
 
 
‘Dad, you saw how difficult it was for me to eat that Curd Rice’.  Sindu was in tears.
 
 
‘And you promised to grant me whatever I ask for.
 
Now, you are going back on your words.
 
Was it not you who told me the story of  King Harishchandra,
and its moral that we should honor our promises no matter what?’
 
 
It was time for me to call the shots. ‘Our promise must be kept.’
 
 
‘Are you out your mind?’ chorused my mother and wife.


 
‘No.  If we go back on our promises, she will never learn to honor her own.

Sindu, your wish will be fulfilled.’


With her head clean-shaven, Sindu had a round-face, and her eyes looked big and beautiful.

On Monday morning, I dropped her at her school.
It was a sight to watch my hairless Sindu walking  towards her classroom. 
She turned around and waved.


 
I waved back with a smile.


Just then, a boy alighted from a car, and shouted, ‘Sinduja, please wait for me!’
 
 
What struck me was the hairless head of that boy.  
 
‘May be, that is the in-stuff’, I thought.
 
‘Sir, your daughter Sinduja is  great indeed!’
Without introducing herself, a lady got out of the car,
 
and continued,’ That boy who is walking along with your daughter is my son Harish.

 
He is suffering from… … leukemia.’ She paused to muffle her sobs.


 
‘Harish could not attend the school for the whole of the last month.
 



He lost all his hair due to the side effects of the chemotherapy.
He refused to come back to school fearing the unintentional but cruel 


teasing of the schoolmates.’

 
Sinduja visited him last week, and promised him that she will take care of the teasing issue.

 
But, I never imagined she would sacrifice her lovely hair for the sake of my son!
 
 
Sir, you and your wife are blessed to have such a noble soul as your daughter.’
 
 
I stood transfixed.  And then, I wept.
‘My little Angel, you are teaching me how self-less real love  is!’


 
*The happiest people on this planet are not those who live on
their own terms but are those who change their terms for the ones whom they love 

யோசனைகள் … யோசனைகள் … யோசனைகள் …


யோசனைகள் … யோசனைகள் … யோசனைகள் …
By – சீதாலக்ஷ்மி, கொச்சி
(நண்பர்களே காபி செய்து கொள்ளுங்கள்)

குளியலறையில் பற்பசை, சோப்பு போன்றவை திறந்திருந்தால் கிருமித் தொற்று ஏற்படும். எலி, பல்லியின் சிறுநீர் அதில் பட்டு நோய்கள் பரவும் ஆபத்து உள்ளது. எனவே அவற்றை சோம்பல்படாமல் மூடி வைக்க வேண்டும்.

மார்க்கெட்டில் வெட்டுப்பட்ட பழங்களோ, காய்கறிகளோ வாங்கக் கூடாது. அதன் வழியாக கிருமிகள் உட்புகுந்திருக்கும் என்பதால் நோய்கள் வர வாய்ப்புண்டு.

பள்ளிக்குழந்தைகளின் லஞ்ச் பாக்ஸில் வைக்கும் அயிட்டங்களை ருசி பார்த்துவிட்டு பேக் செய்வது நல்லது. அவசரத்தில் உப்பு, காரம் கூடுதலாகவோ, குறைவாகவோ இருக்கலாம். அதைச் சரி செய்து அனுப்பினால் குழந்தைகள் வயிறாரச் சாப்பிடுவார்கள். நமக்கும் திருப்தி.

டிவி ரிமோட், கடிகாரம், கேமராவுக்கு அடிக்கடி பாட்டரி வாங்குகிறோம். அப்படி வாங்கி மாற்றும்போது பழைய பாட்டரிகளைக் கவனக் குறைவாக புதிய பாட்டரிகளுடன் கலந்து வைத்துவிட்டு சிறிது நேரம் குழம்புவோம். இதைத் தவிர்க்க ஒவ்வொரு முறை வாங்கும் போதும், பேட்டரியின் கம்பெனியை மாற்றி விட்டால் குழப்பம் வராது.

வேலைக்குச் செல்லும் இல்லத்தரசிகள் விடுமுறை நாட்களில் மிளகு, சீரகம், சோம்பு, கறிவேப்பிலை ஆகியவற்றை மிக்ஸியில் பொடியாக அரைத்து வைத்துக் கொண்டால், காய்கறி பொரியல், கலந்த சாதம், முட்டை ஆம்லெட் போன்றவற்றுக்கு அவசரத்துக்கு உதவும்.

வெளியூர் பயணத்துக்குச் செல்லும்போது தோசை, ஊத்தப்பம் போன்றவற்றின் மீது லேசாகத் தண்ணீர் தடவி பிறகு பேக் செய்தால் அந்தப் பலகாரங்கள் வறண்டு போகாமலும் மிருதுவாகவும் இருக்கும்.

மாதாந்திர மளிகைச் சாமான்கள் வாங்கியதும், டப்பாவில் அடைப்பதற்கு முன்பு, சென்ற முறை மீந்துபோன சாமான்களை சிறு பாலிதீன் பைகளில் போட்டுவிடுங்கள். புதிதாக வாங்கியவற்றை டப்பாவில் நிரப்பியதும் அதன் மேலாக அந்தந்த சாமானுக்குரிய பாலிதீன் பைகளை வைத்துவிட்டால் முதலில் பழையனவற்றைப் பயன்படுத்தலாம். அவை தீர்ந்த பிறகு புதியனவற்றைப் பயன்படுத்தலாம்.

தோசைக் கல்லில் வெடிப்புகள், ஓட்டைகள் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க தோசை வார்த்து முடிந்ததும்,கல்லை எண்ணெய்த் துணியால் துடைத்துவிடுங்கள்.

எண்ணெய்ப் பசை படிந்த பாத்திரங்களை பளிச்சென்று ஆக்க கோதுமை சலித்த தவிட்டை நீர் சேர்க்காமல் பாத்திரத்தில் தேய்த்துப் பாருங்கள். பாத்திரங்கள் பளபளப்பாகிவிடும்.

குக்கர்,மிக்ஸி போன்றவற்றின் கேஸ்கட்டுகளைப் பயன்படுத்திய பிறகு, ஒரு மணி நேரம் குளிர்ந்த நீரில் ஊறவிட்டால் அவை நீண்ட நாட்கள் உழைக்கும்.

சமையலறை ஜன்னல், மேடை டைல்ஸ் மற்றும் சமையலைறையில் உள்ள எக்ஸôஸ்ட் பேன் எண்ணெய்ப் பிசுக்கைப் போக்க, மண்ணெண்ணெய் அல்லது பெயின்ட் கடைகளில் கிடைக்கும் தின்னர் கொண்டு துடைத்தால், பளிச்சென்று ஆகிவிடும்.

சமையலறையில் பாத்திரம் கழுவும் ஸ்டெயின்லஸ் ஸ்டீல் சிங்கைச் சுத்தப்படுத்த பழைய செய்தித்தாள்களைக் கொண்டு தேய்த்துக் கழுவினால் போதும். அழுக்கு நீங்கி சுத்தமாகிவிடும்.

சமையலறையில் நீண்ட நாட்களுக்கு நல்லெண்ணெய் ஸ்டாக் வைத்தால், சிக்குவாடை வீசும். இதைத் தவிர்க்க நல்லெண்ணெய் வாங்கி வந்தவுடன் அதில் சிறு துண்டு கருப்பட்டி அல்லது வெல்லத்தைப் போட்டுவிடுங்கள். சிக்குவாடை வீசாது.

சமையலறையில் பயன்படுத்தும் கை துடைக்கும் துணி, பிடி துணி போன்றவற்றைத் தண்ணீரில் சிறிது ஷாம்பு கலந்து ஊறவைத்து, அலசினால் பளிச்சென்று இருப்பதுடன் வாசனையாகவும்

இருக்கும்.

சமையலறையில் உபயோகிக்கும் குக்கர் சூடாக இருக்கும்போதே கைப்பிடிகளிலுள்ள ஸ்க்ரூக்களை நன்றாக முறுக்கி வைத்துக் கொண்டால் பிடிகள் அடிக்கடி லூஸôகாது.

முளைக்கீரையை உப்புப் போட்டு, வேக வைத்து தேங்காய், பச்சை மிளகாய் அரைத்துக் கலந்து இரண்டு கரண்டி புளிக்காத தயிர் விட்டு கடுகு தாளித்தால், கீரைப் பச்சடி சுவையாக இருக்கும்.

பாகற்காய் பொரியல் செய்யும்போது முளைக்கீரை அல்லது அரைக் கீரையைப் பொடியாக நறுக்கிச் சேர்த்து வதக்கினால் கசக்காது. நல்ல மணமாகவும் இருக்கும்.

முருங்கைக் கீரையைச் சமைக்கும்போது சிறிது சர்க்கரை சேர்த்தால், ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக் கொள்ளாமல் உதிரியாக இருக்கும்.

முள்ளங்கி இலையைத் தூக்கி எறிந்துவிடாமல் அதை நறுக்கி, சிறிது எண்ணெய் விட்டு வதக்கி, மிளகாய் வற்றல், எலுமிச்சம் பழம், பெருங்காயம் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து வறுத்து, அதைக் கீரையுடன் அரைத்து துவையல் செய்யலாம். சாதத்தில் கலந்து, நெய் ஊற்றிச் சாப்பிட சுவையாகவும் இருக்கும். ஆரோக்கியமும் கூட.

எந்த வகையான கீரைகளையும் எப்படிச் சமைத்தாலும் அதோடு கூட இரண்டு வேக வைத்த உருளைக் கிழங்குகளை மசித்துக் கலந்துவிட்டால் மிகவும் சுவையாக இருக்கும்.

முருங்கைக் கீரை, அகத்திக் கீரையை வதக்கும்போது, கரண்டியின் அடிப்பகுதியை வைத்துக் கிளறவும். அப்படிக் கிளறினால் கட்டி விழாமல் கீரை உதிரி உதிரியாக இருக்கும்.

கீரை கடையும்போது சிறிது வெங்காயம்,வடகம், இரண்டு காய்ந்த மிளகாய், சிறிது சீரகம் தாளித்துக் கொட்டி கீரை கடைந்தால் கமகம வாசனையுடன் கீரை

மணக்கும்.

பசலைக் கீரை உடலுக்குக் குளிர்ச்சி தரக் கூடியது. இதை அடிக்கடி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். உடல் சூடு, சிறுநீரகக் குறைபாடுகள் நீங்கும்

IODISED SALT AND bLOOD PRESSURE.. PL READ


HAVE MAINTAINED FOR AGES THAT IODIZED SALT IS FACTORY MADE AND SEA SALT OR ROCK SALT IS WHAT THE BODY REQUIRES.

PLEASE READ ON

Doctor’s Verdict on SALT – Must read

( SENT AS RECEIVED, I CAN”T AUTHENTICATE)V. V. IMPORTANT.. Please READ and try switching over earliest ….

No wonder in the olden days BP problem was never heard of. WE didn’t have the Idoised Salt !!

WE all must switch to Rock Salt

STRESS RELIEF. Is salt bad for hypertensive?

What is bad for hypertension is iodized salt, which is a fake salt. It’s made up of only 3 synthetic chemicals, sodium, chloride, iodine. It does not melt in water (glistens like diamonds), does NOT melt in the body, does not melt in the kidneys, gives kidney stones, and raises blood pressure. However, it is the salt favoured by the drug-based doctors who say it is very clean and sanitary, pointing to how white it is and how it glistens like diamonds. The fake salt is man-made in a factory.

The true salt, which comes from the sea and dried under the sun and commonly called rock salt , has 72 natural minerals including natural sodium, chloride, iodine. It melts in water, melts in your body, melts in the kidneys, does not give kidney stones, and best of all ,brings down blood pressure and stops/prevents muscle cramps, numbness, tingling.

If you get muscle cramps in the lower legs at night, just take a half teaspoon of rock salt and a glass of water, and the cramps with its horrific pain will be gone in 5 minutes.

The highest BP that came my way was in a woman who had a BP of 240/140 and came to my house at10:30 pm on what she said was a matter of “life and death” because the high BP was already giving her a crushing headache, especially the back of her head. She could not walk up the 6 shallow steps to my porch. Two men had to help her, one on each side, in addition to the cane that she needed to prop herself up.

I muscle tested her and found that she had her BP of 240/140 and the crushing pain in the head, her body’s water content was only 6% (normal is 75%), salt content was zero, potassium was 96% deficient, and cardiac output (blood flow from the heart) was only 40% (normal is100%). So the blood supply to the head was 60% deficient.

I gave her one 6″ long green chili (hot pepper), 1 raw ripe saba banana, 1/2 teaspoon of rock salt and 3 8-oz glasses of tap water. The chili was to normalize cardiac output and shoot blood to the head, the saba banana was for the potassium deficiency and to have food in the stomach because pepper will give a stomach ache if the stomach is empty, and the rock salt and the water were the first aid for her severe dehydration which was causing her arteries to be dry and stiff and her blood to be thick and sticky, because they were dehydrated.

After 5 minutes, she said, “The pain in my head is gone.” We took her BP, it was 115/75, and cardiac output was up to 100%.

She walked out of the house to her car without the men helping her and without the cane.

She has been taking 2.5 teaspoons of rock salt, 15 glasses of water, 6 Saba bananas and 3 of the long pepper daily since then (beginning September 2009), and her BP and cardiac output have been normal since then.

Two months later, in November, at a PCAM round table forum on hypertension in Club Filipino, she gave her testimony, followed by her brother who said that she grew 2″, because the salt and the water had refilled her compressed disc spaces in her vertebral column. The disc spaces had become compressed because they had become dehydrated since the fluid filling up these discs are 95% water.

Why salt? Because without salt the body cannot retain water no matter how much water is drunk. You will still be dehydrated because you will just keep urinating and sweating the water out.

This is not an isolated case. When BP is rising high but there is little or no headache but there is stiffness of shoulder and neck muscles, all you need to normalize the BP and remove the stiffness and the pain in 5 minutes is 1/2 teaspoon of rock salt and 3 glasses of water. If there is crushing pain in the head, it means blood supply to the head is lacking, and you will need the chili to normalize it and shoot blood to the head and remove the extreme pain.

PLEASE SHARE, IT MAY HELP SOMEONE


 

grand parent’s answering machine


 

GRANDPARENTS’ ANSWERING MACHINE
Good morning . . . At present we are not at home, but please leave your message after you hear the beep.
“beeeeeppp ….”
If you are one of our children,
dial 1 and then select the option from 1 to 5
in order of “birth arrival” so we know who it is.
If you need us to stay with the children, press 2
If you want to borrow the car, press 3
If you want us to wash your clothes and do 
the ironing, press 4
If you want the grandchildren to sleep here tonight, press 5
If you want us to pick up the kids at school, press 6
If you want us to prepare a meal for Sunday or to have it delivered to
your home,press 7
If you want to come to eat here, press 8
If you need money, press 9
If you are going to invite us to dinner, or, taking us to the theatre, start
talking …. we are listening!!!”
_________________________________
WHAT IS A GRANDPARENT?
(Taken from papers written by a class of 8-year-olds)
 
Grandparents are a lady and a man who have no little children of their own.
They like other people’s.
A grandfather is a man and a grandmother is a lady!
 
Grandparents don’t have to do anything except be there when we come
to see them…They are so old they shouldn’t play hard or run. It is good
if they drive us to the shops and give us money.
When they take us for walks, they slow down past things like pretty leaves
and caterpillars.
 
They show us and talk to us about the colours of the flowers and also why
we shouldn’t step on ‘cracks.’
They don’t say, ‘Hurry up.’
 
Usually grandmothers are fat but not too fat to tie your shoes.
They wear glasses and funny underwear.
They can take their teeth and gums out.
Grandparents don’t have to be smart.
They have to answer questions like ‘Why isn’t God married?’ and
‘How come dogs chase cats?’
When they read to us, they don’t skip. They don’t mind if we ask for
the same story over again.
Everybody should try to have a grandmother, especially if you don’t have
television because they are the only grownups who like to spend time with us.
They know we should have a snack time before bed time, and they say
prayers with us and kiss us even when we’ve acted bad.
GRANDPA IS THE SMARTEST MAN ON EARTH! HE TEACHES ME
GOOD THINGS, BUT I DON’T GET TO SEE HIM ENOUGH TO GET AS
SMART AS HIM!
It’s funny when they bend over; you hear gas leaks, and they blame their dog.
Send this to other grandparents, almost grandparents, or heck, send it to
everyone. It will make their day.

www.keralites.net        

ஆசிரியரும் புத்திசாலி மாணவரும்


ஆசிரியரும் புத்திசாலி மாணவரும்

அகத்திய முனிவர் தென்பாண்டி நாட்டில் தங்கியிருந்த சமயம் அது. பாண்டிய மன்னன் ஒருவன் அவரை வணங்க வந்தான். அவனுக்கு முதுகில் கூன் இருந்தது. தனது பரம்பரையே இப்படி கூன் விழுவதாக அவன் அகத்தியரிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டான். அகத்தியர் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, பிறவிக்கூனை குணப்படுத்த தன்னிடம் மூலிகைகள் உள்ளதாகவும், சில நாட்கள் கழித்து ஆஸ்ரமத்திற்கு வரும்படியும் சொல்லி அனுப்பினார்.மன்னன் நம்பிக்கையுடன் சென்றான்.

தேரையரை அழைத்த அகத்தியர், சீடனே! கூனை நிமிர்த்தும் மூலிகை வகைகளின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன் கேள். அவற்றை காட்டிற்குள் சென்று பறித்து வா, எனச்சொல்லி, மூலிகைகளின் அடையாளம் மற்றும் குணத்தையும் எடுத்துச் சொன்னார். தேரையரும், அகத்தியர் கூறியபடியே அவற்றை அடையாளம் கண்டு ஒரு பை நிறைய பறித்து வந்து விட்டார். அகத்தியர் அந்த மூலிகைகளைச் சாறெடுத்து, ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றி கொதிக்க வைத்தார். தேரையரிடம், தேரையா! நீ இந்தக் கரைசல் பக்குவமாக வரும் வரை கிளறிக்கொண்டிரு. எனக்கு காட்டிற்குள் சிறிது வேலையிருக் கிறது. நான் வந்ததும் இறக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம், என சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டார். தேரையரும் பக்குவமாக காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவர் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு மேலுள்ள மேற்கூரையில் இருந்து டக் என சப்தம் வந்தது. இது கேட்டு நிமிர்ந்தார் தேரையர். என்ன ஆச்சரியம்! வளைந்திருந்த அந்த மூங்கில் நிமிர்ந்து நேராகி இருந்தது. தேரையரின் மூளையில் பளிச்சென ஒரு மின்னல் வெட்டியது. குரு என்னவோ, தான் வந்த பிறகு கரைசலை இறக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று தான் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஒருவேளை அவர் வர தாமதமானால், கரைசல் மேலும் சூடாகி, இந்த அற்புதமான மருத்துவக் குணத்தை இழந்து போகலாம். மூலிகையின் புகைபட்டே வளைந்த மூங்கில் நிமிர்கிறது என்றால், மூலிகை கரைசலைத் தடவினால் கூன் நிச்சயமாக குணமாகத்தானே செய்யும்! இது தான் சரியான பக்குவம். கரைசலை இறக்கி வைத்து விட வேண்டியது தான், என நினைத்தவர், அடுப்பில் இருந்து பாத்திரத்தை இறக்கி வைத்துவிட்டார். களைப்பாக இருந்ததால், சற்று படுத்திருந்தார். வெளியே சென்றிருந்த அகத்தியர் வந்தார்.

அடேய்! உன்னை நம்பி எவ்வளவு முக்கியமான பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டுப் போனேன். நீ என்னடாவென்றால், உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே! மூலிகை குழம்பு என்னாயிற்றோ! என்று கோபமாகப் பேசியவரிடம், மிகுந்த பணிவுடன் சென்ற தேரையர், நடந்ததைச் சொன்னார்.அகத்தியர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். சீடனே! எனக்கு கிடைத்தவர்களில் நீ மிகவும் உயர்ந்தவன். ஒவ்வொரு ஆசிரியருக்கும் இப்படி புத்திசாலி மாணவர்கள் கிடைக்கவும் கூட கொடுத்து வைக்க வேண்டும்! அன்றொரு நாள் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற மூளையில் இருந்த தேரையையே குதிக்கச் செய்தாய்.இன்று, கூன் நிமிரும் பக்குவத்திற்கு கரைசலை தயார் செய்துள்ளாய். பெரியவர்கள் சொன்னதைக் கேட்க வேண்டும் தான்! அதே நேரம், சமயத்திற்கு தக்க முடிவுகளையும் எடுப்பதன் மூலம் அவர்களின் அபிமானத்தை மேலும் பெறலாம். மகனே! இனி நீ என்னுடன் இருக்கக் கூடாது. வெளியே செல், என்றார். தேரையர் அதிர்ச்சியானார். நல்லதைச் செய்ததாகச் சொல்லிவிட்டு, இப்போது வெளியே போகச் சொல்கிறாரே! என குழம்பி நின்றார்.ஒருவேளை நாம் செய்தது முட்டாள்தனமோ.. குரு நம்மைப் புகழ்வது போல பழிக்கிறாரோ, என கலங்கி நின்றார்.

“குருதேவா! நான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டேனா? தாங்கள் என்னை வெளியே போகச் சொல்லுமளவுக்கு நான் தங்கள் கவுரவத்துக்கு பங்கம் இழைத்து விட்டேனா? அவ்வாறு செய்திருந்தால், நான் உயிர் தரிக்க மாட்டேன்…” என்று கூறிய தேரையர் கிட்டத் தட்ட அழும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார்.அடடா… தவறாகப் புரிந்து கொண்டாயே! திறமையுள்ள இருவர் ஒரே இடத்தில் இருப்பதால் மக்களுக்கு லாபம் குறைகிறது. அவர்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்தால் பயன்பெறும் மக்களின் அளவு கூடும். நீ தனித்தே வைத்தியம் செய் என்று அனுப்பிவைத்தார்.