Why I Killed Gandhi by Nathuram Vinayak Godse- must read

this may be a repeat but read on the occasion of Gandhi Jayanti



Gandhiji’s assassin, Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

WHY I KILLED GANDHI - Nathuram Godse's Final Address to the Court.WHY I KILLED GANDHI – Nathuram Godse’s Final Address to the Court.

Nathuram Godse was arrested immediately after he assassinated Gandhiji, based on a F. I. R. filed by Nandlal Mehta at the Tughlak Road Police staton at Delhi . The trial, which was held in camera, began on May 27, 1948 and concluded on February 10, 1949. He was sentenced to death.

An appeal to the Punjab High Court, then in session at Simla, did not find favour and the sentence was upheld. The statement that you are about to read is the last made by Godse before the Court on the May 5, 1949.

Such was the power and eloquence of this statement that one of the judges, G. D. Khosla, later wrote, “I have, however, no doubt that had the audience of that day been constituted into a jury and entrusted with the task of deciding Godse’s appeal, they would have brought a verdict of ‘not Guilty’ by an overwhelming majority”


Born in a devotional Brahmin family, I instinctively came to revere Hindu religion, Hindu history and Hindu culture. I had, therefore, been intensely proud of Hinduism as a whole. As I grew up I developed a tendency to free thinking unfettered by any superstitious allegiance to any isms, political or religious. That is why I worked actively for the eradication of untouchability and the caste system based on birth alone. I openly joined RSS wing of anti-caste movements and maintained that all Hindus were of equal status as to rights, social and religious and should be considered high or low on merit alone and not through the accident of birth in a particular caste or profession.

I used publicly to take part in organized anti-caste dinners in which thousands of Hindus, Brahmins, Kshatriyas, Vaisyas, Chamars and Bhangis participated. We broke the caste rules and dined in the company of each other. I have read the speeches and writings of Ravana, Chanakiya, Dadabhai Naoroji, Vivekanand, Gokhale, Tilak, along with the books of ancient and modern history of India and some prominent countries like England , France , America and Russia . Moreover I studied the tenets of Socialism and Marxism. But above all I studied very closely whatever Veer Savarkar and Gandhiji had written and spoken, as to my mind these two ideologies have contributed more to the moulding of the thought and action of the Indian people during the last thirty years or so, than any other single factor has done.

All this reading and thinking led me to believe it was my first duty to serve Hindudom and Hindus both as a patriot and as a world citizen. To secure the freedom and to safeguard the just interests of some thirty crores (300 million) of Hindus would automatically constitute the freedom and the well-being of all India , one fifth of human race. This conviction led me naturally to devote myself to the Hindu Sanghtanist ideology and programme, which alone, I came to believe, could win and preserve the national independence of Hindustan , my Motherland, and enable her to render true service to humanity as well.

Since the year 1920, that is, after the demise of Lokamanya Tilak, Gandhiji’s influence in the Congress first increased and then became supreme. His activities for public awakening were phenomenal in their intensity and were reinforced by the slogan of truth and non-violence which he paraded ostentatiously before the country. No sensible or enlightened person could object to those slogans. In fact there is nothing new or original in them.. They are implicit in every constitutional public movement. But it is nothing but a mere dream if you imagine that the bulk of mankind is, or can ever become, capable of scrupulous adherence to these lofty principles in its normal life from day to day.

In fact, honour, duty and love of one’s own kith and kin and country might often compel us to disregard non-violence and to use force. I could never conceive that an armed resistance to an aggression is unjust. I would consider it a religious and moral duty to resist and, if possible, to overpower such an enemy by use of force. [In the Ramayana] Rama killed Ravana in a tumultuous fight and relieved Sita.. [In the Mahabharata], Krishna killed Kansa to end his wickedness; and Arjuna had to fight and slay quite a number of his friends and relationsincluding the revered Bhishma because the latter was on the side of the aggressor. It is my firm belief that in dubbing Rama, Krishna and Arjuna as guilty of violence, the Mahatma betrayed a total ignorance of the springs of human action.
In more recent history, it was the heroic fight put up by Chhatrapati Shivaji that first checked and eventually destroyed the Muslim tyranny in India . It was absolutely essentially for Shivaji to overpower and kill an aggressive Afzal Khan, failing which he would have lost his own life. In condemning history’s towering warriors like Shivaji, Rana Pratap and Guru Gobind Singh as misguided patriots, Gandhiji has merely exposed his self-conceit. He was, paradoxical as it may appear, a violent pacifist who brought untold calamities on the country in the name of truth and non-violence, while Rana Pratap, Shivaji and the Guru will remain enshrined in the hearts of their countrymen for ever for the freedom they brought to them.

The accumulating provocation of thirty-two years, culminating in his last pro-Muslim fast, at last goaded me to the conclusion that the existence of Gandhi should be brought to an end immediately. Gandhi had done very good in South Africa to uphold the rights and well-being of the Indian community there. But when he finally returned to India he developed a subjective mentality under which he alone was to be the final judge of what was right or wrong. If the country wanted his leadership, it had to accept his infallibility; if it did not, he would stand aloof from the Congress and carry on his own way.

Against such an attitude there can be no halfway house. Either Congress had to surrender its will to his and had to be content with playing second fiddle to all his eccentricity, whimsicality, metaphysics and primitive vision, or it had to carry on without him. He alone was the Judge of everyone and every thing; he was the master brain guiding the civil disobedience movement; no other could know the technique of that movement. He alone knew when to begin and when to withdraw it. The movement might succeed or fail, it might bring untold disaster and political reverses but that could make no difference to the Mahatma’s infallibility. ‘A Satyagrahi can never fail’ was his formula for declaring his own infallibility and nobody except himself knew what a Satyagrahi is. Thus, the Mahatma became the judge and jury in his own cause. These childish insanities and obstinacies, coupled with a most severe austerity of life, ceaseless work and lofty character made Gandhi formidable and irresistible.

Many people thought that his politics were irrational but they had either to withdraw from the Congress or place their intelligence at his feet to do with as he liked. In a position of such absolute irresponsibility Gandhi was guilty of blunder after blunder, failure after failure, disaster after disaster. Gandhi’s pro-Muslim policy is blatantly in his perverse attitude on the question of the national language of India . It is quite obvious that Hindi has the most prior claim to be accepted as the premier language. In the beginning of his career in India , Gandhi gave a great impetus to Hindi but as he found that the Muslims did not like it, he became a champion of what is called Hindustani.. Everybody in India knows that there is no language called Hindustani; it has no grammar; it has no vocabulary. It is a mere dialect, it is spoken, but not written. It is a bastard tongue and cross-breed between Hindi and Urdu, and not even the Mahatma’s sophistry could make it popular. But in his desire to please the Muslims he insisted that Hindustani alone should be the national language of India . His blind followers, of course, supported him and the so-called hybrid language began to be used. The charm and purity of the Hindi language was to be prostituted to please the Muslims. All his experiments were at the expense of the Hindus.

From August 1946 onwards the private armies of the Muslim League began a massacre of the Hindus. The then Viceroy, Lord Wavell, though distressed at what was happening, would not use his powers under the Government of India Act of 1935 to prevent the rape, murder and arson. The Hindu blood began to flow from Bengal to Karachi with some retaliation by the Hindus. The Interim Government formed in September was sabotaged by its Muslim League members right from its inception, but the more they became disloyal and treasonable to the government of which they were a part, the greater was Gandhi’s infatuation for them. Lord Wavell had to resign as he could not bring about a settlement and he was succeeded by Lord Mountbatten. King Log was followed by King Stork. The Congress which had boasted of its nationalism and socialism secretly accepted Pakistan literally at the point of the bayonet and abjectly surrendered to Jinnah. India was vivisected and one-third of the Indian territory became foreign land to us from August 15, 1947.

Lord Mountbatten came to be described in Congress circles as the greatest Viceroy and Governor-General this country ever had. The official date for handing over power was fixed for June 30, 1948, but Mountbatten with his ruthless surgery gave us a gift of vivisected India ten months in advance. This is what Gandhi had achieved after thirty years of undisputed dictatorship and this is what Congress party calls ‘freedom’ and ‘peaceful transfer of power’. The Hindu-Muslim unity bubble was finally burst and a theocratic state was established with the consent of Nehru and his crowd and they have called ‘freedom won by them with sacrifice’ – whose sacrifice? When top leaders of Congress, with the consent of Gandhi, divided and tore the country – which we consider a deity of worship – my mind was filled with direful anger.

One of the conditions imposed by Gandhi for his breaking of the fast unto death related to the mosques in Delhi occupied by the Hindu refugees. But when Hindus in Pakistan were subjected to violent attacks he did not so much as utter a single word to protest and censure the Pakistan Government or the Muslims concerned. Gandhi was shrewd enough to know that while undertaking a fast unto death, had he imposed for its break some condition on the Muslims in Pakistan , there would have been found hardly any Muslims who could have shown some grief if the fast had ended in his death. It was for this reason that he purposely avoided imposing any condition on the Muslims. He was fully aware of from the experience that Jinnah was not at all perturbed or influenced by his fast and the Muslim League hardly attached any value to the inner voice of Gandhi.

Gandhi is being referred to as the Father of the Nation. But if that is so, he had failed his paternal duty inasmuch as he has acted very treacherously to the nation by his consenting to the partitioning of it. I stoutly maintain that Gandhi has failed in his duty. He has proved to be the Father of Pakistan. His inner-voice, his spiritual power and his doctrine of non-violence of which so much is made of, all crumbled before Jinnah’s iron will and proved to be powerless. Briefly speaking, I thought to myself and foresaw I shall be totally ruined, and the only thing I could expect from the people would be nothing but hatred and that I shall have lost all my honour, even more valuable than my life, if I were to kill Gandhiji. But at the same time I felt that the Indian politics in the absence of Gandhiji would surely be proved practical, able to retaliate, and would be powerful with armed forces. No doubt, my own future would be totally ruined, but the nation would be saved from the inroads of Pakistan . People may even call me and dub me as devoid of any sense or foolish, but the nation would be free to follow the course founded on the reason which I consider to be necessary for sound nation-building.

After having fully considered the question, I took the final decision in the matter, but I did not speak about it to anyone whatsoever. I took courage in both my hands and I did fire the shots at Gandhiji on 30th January 1948, on the prayer-grounds of Birla House. I do say that my shots were fired at the person whose policy and action had brought rack and ruin and destruction to millions of Hindus. There was no legal machinery by which such an offender could be brought to book and for this reason I fired those fatal shots. I bear no ill will towards anyone individually but I do say that I had no respect for the present government owing to their policy which was unfairly favourable towards the Muslims. But at the same time I could clearly see that the policy was entirely due to the presence of Gandhi.

I have to say with great regret that Prime Minister Nehru quite forgets that his preachings and deeds are at times at variances with each other when he talks about India as a secular state in season and out of season, because it is significant to note that Nehru has played a leading role in the establishment of the theocratic state of Pakistan, and his job was made easier by Gandhi’s persistent policy of appeasement towards the Muslims. I now stand before the court to accept the full share of my responsibility for what I have done and the judge would, of course, pass against me such orders of sentence as may be considered proper. But I would like to add that I do not desire any mercy to be shown to me, nor do I wish that anyone else should beg for mercy on my behalf. My confidence about the moral side of my action has not been shaken even by the criticism levelled against it on all sides. I have no doubt that honest writers of history will weigh my act and find the true value thereof some day in future.


ஒளவையார் அருளிய விநாயகர் அகவல் (மூலமும் உரையும்)

விநாயகர் அகவலும் பொதுவான பொருளும்:-

விநாயகர் அகவல் என்னும் நூல் ஔவைப் பிராட்டியாரால்அருளிச் செய்யப்பட்டது. இது தமிழ்ச் சைவர்களின் நித்திய பாராயண நூல்களில் ஒன்றாக விளங்குகின்றது. தமிழர்கள் கைக்கொண்டொழுகிய வழிபாட்டுநெறியோடு யோகநெறியையும் விளக்கியருளும் சிறப்பு வாய்ந்தது.

இக்கருத்துக்கள் சைவசித்தாந்தப் பேராசிரியர் திரு இரா.வையாபுரியார் அவர்கள் விநாயகர் அகவலுக்கு எழுதியுள்ள பேருரையினின்றும் திரட்டப் பட்டது.

‘சொல்லிய பாட்டின் பொருளுணர்ந்து சொல்லுவார் செல்வர், சிவபுரத்திலுள்ளார்’. விநாயகர் அகவலைப் பாராயணம் செய்யும்போது இப்பொருள்கள் நினைவுக்கு வந்து பாராயணத்தைப் பயனுடையதாக்கும்.

இந்நூல் 15ஆவது வரி ‘அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறே’ என்று கூறுவதால் இந்நூலில் கூறப்படும் விநாயகப் பெருமானின் திரு நாமம் ‘கற்பக விநாயகர்’ என்பது.

அவர் தன் நிலையில்,

• சொல்லுக்கும் நினைவுக்கும் எட்டாதவர்.
• துரியநிலையில் இருப்பவர்.
• ஞானமே சொரூபமாக இருப்பவர்.

இது அவருடைய சொரூப நிலை அல்லது உண்மை நிலை எனப்படும். இது பரசிவமாக இருக்கும் நிலை.

ஞானமே சொரூபமாக உடைய பரசிவம் தன்னை அடியவர்கள் வழிபட்டு உய்வதற்காகவும் அடியவர்களுக்கு அருள் செய்வதற்காகவும் அற்புதமான வடிவம் கொண்டு காட்சிக்கும் நினைப்புக்கும் சொல்லுக்கும் எட்டுபவராக எளிவந்து அருளும். அத்தகைய அற்புதக் கோலங்களில் ஒன்று விநாயக வடிவம். ( அற்புதம் – அற்புதம் என்பது உலகில் எங்கும் காணப்படாது இயற்கைக்கு மாறாக நிகழ்வது. இது திருவருளால் மட்டுமே நிகழ்வது.)

அவ்வற்புத வடிவமானது:

• தாமரை மலர்போன்ற மென்மையும் அழகும் மலர்ச்சியும் உடைய திருவடிகள்.
• அத்திருவடிகளில் இனிய ஒலியெழுப்பும் சிலம்பு.
• பொன்னரைஞாண்.
• அழகிய பட்டாடை அணிந்த இடுப்பு
• பேழை (பெட்டி) போன்ற வயிறு.
• பெரிய வலிமை மிக்க தந்தம்.
• யானைமுகம்.
• முகத்தில் அணிந்த சிந்தூரம்.
• ஐந்துகைகள்.
• அங்குசம், பாசம் என்னும் ஆயுதங்கள்.
• நீலமேனி (நீலம் – கருமை)
• தொங்குகின்ற வாய்.
• நான்கு தோள்.
• மூன்று கண்.
• கன்னத்தில் மதநீர் வடிந்த சுவடு.
• இருபெரிய செவிகள்.
• பொற்கிரீடம்
• பூணூல் புரள்கின்ற மார்பு.

இது குணங்குறி அற்ற பரசிவம் உயிர்களுக்கு அருளும் பொருட்டு மேற்கொள்ளும் வடிவங்களுள் ஒன்று. அதனால் தடத்த வடிவம் அல்லது தடத்த நிலை எனப்படும். இறைவடிவங்களைத் தரிசித்துத் தொழும்போது திருவடியிலிருந்து தொடங்கி உச்சிவரைக் கண்டு திருமேனியில் விழியைப் பதித்தல் முறை. திருவடி என்பது திருவருள். திருவருளால் இக்காட்சி நடைபெறுகின்றது என்பது பொருள்.

• அவருக்கு நிவேதனப் பொருள்கள் முப்பழம்.
• ஊர்தி மூஷிகம்
• அவர் தன்னை வழிபடும் அடியவர்களுக்குத் தாய்போன்ற அன்புடையவர்.
• எப்பொழுதும் அடியவர்களைப் பிரியாமல், அவர்களுடைய அறிவுக்கு அறிவாய், அறிவினுள்ளே இருந்து அவர்களுக்கு வாழ்வில் வழிகாட்டுவார்.
• அடியவர்களுக்குப் பக்குவம் வந்த காலத்தில் குருவடிவாக வெளிப்பட்டு வந்து, முன் நின்று தீக்கை செய்து உண்மை ஞானம் புகட்டுவார்.
• அடியவர்களை யோகநெறியிலும் ஞானநெறியிலும் நிற்கச் செய்வார்.
• ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலப் பிணிப்பிலிருந்து விடுபடச் செய்வார்
• நின்மல அவத்தை (அருளுடன் கூடிநிற்கும் நிலை) யில் நிற்கச் செய்வார்.
• அளவில்லாத ஆனந்த அனுபவம் விரியச் செய்வார்.
• இறுதியில் தன்னைப்போலத் தன் அடியவர்களையும் என்றும் மாறாத அழியாத நிலையில் (தத்துவநிலை) நிற்கச் செய்வார்.

விநாயகப் பெருமான் உணர்த்தும் ஞானநெறி

• குருவாக வந்து தீக்கை அருளுகின்றார்

• இதுவரையிலும் அவ்வுயிர் செத்துப் பிறந்து உழல்வதற்குக் காரணமான மயக்க அறிவைப் போக்குகின்றார்.

• திருவைந்தெழுத்தை (‚ பஞ்சாக்கரம்) நெஞ்சில் பதிவிக்கின்றார்.

• உள்ளத்தில் வெளிப்பட்டு விளங்கி நிற்கின்றார்.

• பதி, பசு, பாசம் எனும் அனாதியான முப்பொருள்களின் இயல்பினை விளக்கி உரைக்கின்றார். சஞ்சிதம் எனும் பழவினையைப் போக்குகின்றார். ஞானோபதேசம் செய்கின்றார்.

• உபதேசித்த ஞானப்பொருளில் ஐயம், திரிபு ஆகியன நேரிடாமல் தெளிந்த உணர்வு உண்டாமாறு அருளுகின்றார்.

• ஐம்புலன்கள் விடயங்களை நோக்கி ஓடி விருப்பு வெறுப்புக் கொண்டு துன்புறாதபடி புலனடக்கம் உண்டாவதற்குரிய வழியினைக் காட்டியருளுகின்றார்.

• உடம்பில் உள்ள தத்துவக் கருவிகள் எவ்வாறு ஒடுங்குகின்றன என்பதை அறிவிக்கின்றார்.

• பிராரத்த வினை தாக்காதவாறு காப்பாற்றுகின்றார்.

• ஆணவம லத்தால் வரும் துன்பத்தைப் போக்குகின்றார்.

• ஆன்மாவை நின்மல நிலைக்கு உயர்த்தி நின்மலதுரியம் நின்மலதுரியாதீதம் என்னும் நிலைகளில் திருவருளுடனும் சிவத்துடனும் கலந்து நிற்கச் செய்கின்றார்.

குருவாக வந்த விநாயகப் பெருமான் இவ்வாறு ஞானநெறியை அருளி, இந்த ஞானநெறியில் நெகிழ்ந்து விடாது உறுதியாய் நிற்பதற்குரிய யோகநெறியினையும் அறிவித்தருளுகின்றார்.

• ஒன்பது வாயில்களை உடைய உடம்பில் உள்ள ஐம்புலன்கள் ஆகிய கதவுகளை அடைத்து மனம் உள்ளே (அகமுகப்பட்டு) நிற்கச் செய்கிறார்.

• இதனால் ஆதாரயோகம் மேற்கொள்ளும் முறையினைத் தெளிவிக்கின்றார்.

• மவுனசமாதி நிலையினை அடையச் செய்கின்றார்.

• இடநாடி, வலநாடி, சுழுமுனா நாடி என்னும் நாடிகளின் வழியாய் மூச்சுக்காற்று இயங்கும் முறையினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• சுழுமுனா நாடி மூலாதாரத்திலிருந்து கபாலம் வரையிலும் (தலையுச்சி) சென்று நிற்கும் நிலையினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• அவ்வாறு செல்லும் வழியில் உள்ள அக்கினி மண்டலம், சூரிய மண்டலம், சந்திர மண்டலம் என்னும் பகுதிகளின் இயல்பைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• மூலாதாரத்தில் உள்ள ஹம்ச மந்திரம், குண்டலினி சத்தி, பிரணவ மந்திரம் என்பனவற்றின் இயல்பினைத் தெரிவிக்கின்றார்.

• இடகலை, பிங்கலை என்னும் மூச்சுக்காற்ரினால் குண்டலினி என்னும் சத்தியை எழுப்பிச் சுழுமுனைநாடி வழியாக மேலே கபாலம் வரையிலும் பிரணவமந்திரத்துடன் ஏற்றும் முறையினையும் தெரிவிக்கின்றார்.

• இவ்வகையில் பிரணவமந்திரம் பலகலைக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, (மூன்று, ஐந்து, பன்னிரண்டு, பதினாறு) உடம்பில் அங்கங்கே நிறுத்தித் தியானிக்கப்படுவதாகிய பிராசாத யோகம் என்னும் நெறியினையும் கற்பிக்கின்றார்.

• இப்பிராசாத யோகத்தினால் ஆன்மா பிரமரந்திரம் (தலையுச்சி) என்னும் இடத்தையும் கடந்து மேலே துவாதசாந்தப் பெருவெளி என்னும் இடம்வரையிலும் சென்று சிவத்துடன் கலந்து நின்று சிவானந்தம் அனுபவிக்கச் செய்கின்றார்.

• இவ்வாறு ஆறாதார யோகம், அட்டாங்க யோகம், பிராசாத யோகம் என்னும் முறைகளில் நிற்கச் செய்து மனோலயம் அடையச் செய்கின்றார்.

• இதனால் உண்டாகும் அகக் காட்சியினால் ஆன்மாவின் இயல்பு, உடம்பின் இயல்பு, மாயாமலம் கன்மமலம் ஆணவமலம் என்பனவற்றின் உண்மையியல்பு ஆகியவற்றை அறிய வைக்கின்றார்.

• சப்தப்பிரபஞ்சம் (ஒலியுலகம்) அர்த்தப்பிரபஞ்சம்(பொருளுலகம்) என்பனவற்றினியல்பையும் அவற்றில் பரம்பொருள் சிவலிங்கரூபமாகக் கலந்திருக்கும் முறையினையும் அறியச் செய்கிறார்.

• இத்தகைய பரம்பொருள் மிகச் சிறிய பொருள்களுக்கெல்லாம் மிகச் சிறியதாகவும், மிகப் பெரிய பொருள்களுக்கெல்லாம் மிகப் பெரிய பொருளாகவும் இருக்கும் நிலையை உணரச் செய்கின்றார்.

• இத்தகைய பரம்பொருள்சை உலகவாழ்வில் இருந்துகொண்டே அறிவதும் அப்பொருளுடன் கலந்து ஆனந்தம் அனுபவிப்பதும் கரும்பினைக் கணுக்கணுவாகச் சுவைத்துச் செல்லும் அனுபவம் போன்றது.

• இந்த அனுபவம் நீடித்திருக்கத் திருநீறு உருத்திராக்கம் முதலிய சிவசின்னங்களை அணிய வேண்டும்.
• அவற்றையும் அவற்றை அணிந்துள்ள அடியார்களையும் சிவமெனவே கண்டு வழிபடுதல் வேண்டும்.

• எப்பொழுதும் அடியார் கூட்டத்துடன் கலந்திருத்தல் வேண்டும்.

• திருவைந்தெழுத்து மந்திர செபத்தைக் கைவிடலாகாது.

இவ்வாறு விநாயகப் பெருமான் பக்குவமுடைய ஆன்மாவுக்கு ஞானோபதேசம் செய்து ஞானநெறியிலும் யோகநெறியிலும் நிற்கச் செய்து இவ்வுலகிலேயே சீவன்முத்தனாக இருந்து சிவானந்தம் அனுபவிக்கும் நிலையினையும் தந்து, அவ்வான்மா சிவத்தைப் போலென்றும் ஒரேதன்மையுடையதாய் இருக்கும் நிலையினை அடையச் செய்கிறார். அந்நிலையிலிருந்து அவ்வான்மா தன்னைவிட்டு நீங்காமல் தனக்கே அடிமையாய் இருக்கும் நிலைமையினையும் விநாயப் பெருமான் அருளுகின்றார் என்னும் அரிய செய்திகளை விநாயகர் அகவல் என்னும் இந்த நூல் கூறுகின்றார்.

ஒளவையார் அருளிய விநாயகர் அகவல் (மூலமும் உரையும்): அட்டாங்கயோகம், பிராசாத யோகம்.


Why MODIfied India will give jitters to alienated Bharatwasis?

Subject: Why MODIfied India will give jitters to alienated Bharatwasis?
Modi: Enemy at the Gates

Modi has arrived and arrived in style, notwithstanding the bombastic resistance from the Congress and their paid agents in the BJP and Media. Delhi is finally on NaMo’s radar and his troops can see the domes of South Block, which he will hopefully occupy by May 2014, if not earlier.

The political career of the senior BJP leadership is over. They did not see the writing on the wall and have now been removed by their cadres. The BJP President, Rajnath Singh, handled it well, but in hindsight, his efforts were completely unnecessary. The lesson for the future is to let the leadership come out through open internal elections where the village, district and the state level leaders vote. Had there been a contest to choose the PM candidate, it is evident that Modi would have easily vanquished the rest. Unanimity is not required. This is true democracy.

The Congress is notably jittery. During Modi’s recent visit to Jaipur, the Rajasthan CM had the electric supplies shut so that the village folk did not see the live telecast. Their impending doom will now translate into incoherent actions. Where in the world has anyone ever heard of an opposition leader, who is only a state CM, being discussed thoroughly be it TV, print media, cocktail circuits, vegetable vendors, taxi drivers etc. NaMo is taking away 80% of their time. Nobody wastes time on the ruling dispensation. Does anybody even discuss MMS, PC, SG, RG etc? The discussions on them are generally negative and the junta only wants to know if they are likely to go to jail.

From the Aam Admi’s point of view, NaMo had made an important statement on a Zee TV program “Kahiye Janab”. He stated: “*Na mein kahta hoon, na kisi ko kahne deta hoon*”. No wonder, the levels of corruption in Gujarat is comparable to that of Singapore.

Modi at the gates of Delhi augurs well for the Indian State.
a) Sycophancy and nepotism will soon be an era of the past.
b) Good bye to vote bank politics.
c) Bureaucrats will fall in line.
d) NGOs who operate from garages of Lutyens Delhi will have to move to safe havens in Congress ruled states.
e) Many newspapers will die. The advertising budget in Gujarat was reduced by 80%.
Expect the same by the Modi Government.
f) The Armed Forces will get their much cherished “Political Control”. Issues will be solved pronto before
any soldier can say “Jack Robinson”.
g) Along with Swamy and Jethmalani, most of the black money stowed abroad will be brought back. The Rupee will challenge the Dollar.
h) NO Income Tax as per Swamy’s statement.
i) Terrorists will now have a “maut ka saudagar”. The Congress has made India the most dangerous country after Iraq and Afghanistan.
j) The Pakis and Chinese may have already gone into a huddle.
k) Modi has a good memory. The Americans had better watch out.
l) J&K will finally be Indian Territory. Enough of Article 70.

An eminent General recently wrote an article “Death of Politics”. I disagree. Modi will bring in clean politics. He has no dependents or damaad to speak of. A bright future awaits a *Modi*fied India.

Author/ Source not known
Lets us work and make our…
Government – Proactive
Media – Reactive
Political Parties – Elective
Voters – Selective
Crowds – Constructive
Youth – Creative

MMS, the closet spiritualist
The widely respected economist and scholar has been credited with heralding a new era of economic liberalisation in India with his laissez-faire policy. Yet Prime Minister Manmohan Singh has been at the receiving end of late. Criticisms include use of adjectives like “ineffective”, “pusillanimous” and “understated” to “spineless” and “puppet PM.”

“It astonishes me that Manmohan Singh should talk so little and be so barely visible that we might be forgiven for thinking thatIndia has an imaginary Prime Minister,” wrote a celebrity-journalist in his blog a few months ago.

It is difficult to believe that the architect of India’s laissez-faire could be all that vulnerable, naive or “imaginary”. The non-committal, non-controversial and understated disposition that characterises the gentleman could be a veneer that conceals a far more evolved and enlightened approach towards his duties and responsibilities – in the current situation, as prime minister – that enables him to navigate life without much ado.

In a speech he gave at a public conclave held in the Capital, Manmohan Singh said: “I do not want India to be a super power; I just want India to stand in the comity of nations.” So he doesn’t seem to display any signs of being power-needy.

Perhaps he has no dark side, then. Manmohan Singh could, in all likelihood, be an advanced spiritualist who perceives himself as having absolutely no stake – neither in the country, in the species nor in the planet! He also shows great resilience in adverse situations, whether in a political, social or economic exigency. To be detached like a yogi even while living among fellow beings in the rough and tumble of politics and economics is no easy task. Guru Nanak described such a one as ‘raj mein jog’ – that is, the one who can achieve enlightenment in civic life. He also said: “The lotus in the water is not wet / Nor the water-fowl in the stream. / If a man would live, but by the world untouched, / Meditate and repeat the name of the Lord Supreme.”

Extolling the attributes of the one who has cultivated studied non-attachment to highs and lows, Guru Tegh Bahadur sang thus: “…He who has neither gluttony in his heart / Nor vanity nor attachment with worldly things, / He whom nothing moves, / Neither good fortune nor ill, / Who cares not for the world’s applause, / Nor its censure, / Who ignores every wishful fantasy / And accepts what comes his way as it comes… / He knows the righteous path…”

Some might conclude that Manmohan Singh’s proclivity for remaining a ‘Nirlep Narayan’ makes him out to be one without a stake and therefore he has nothing to win or lose. If he makes promises, they’re bound to be ones that concern issues that would get resolved if not now, later and if not later, even later, perhaps… or not.

It might not be in order to compare Manmohan Singh with King Janaka, who is the only one Krishna praises in the Bhagwad Gita for having transcended everything even while administering a kingdom. However, there are tantalizing similarities between the PM’s studied ‘indifference’ and the non-attachment and transcendence of someone like Janaka, that leads one to conclude that Manmohan Singh is laissez-faire by nature, in the spiritual sense.

How will all this pan out if Manmohan Singh and his party lose the next round of elections? He might just quote from the Ashtavakra Gita: “From one lifetime to another, kingdoms, sons, wives, appearances and pleasures to which you were attached have been lost… For innumerable births have you undertaken work, painful and exacting, with your body, mind and speech. Hence find rest at least now.”

Narayani Ganesh is a senior editor with The Times of India. She writes on issues concerning the environment, science and technology, travel and tourism, heritage, philosophy, and health. She edits The Speaking Tree Sunday newspaper and daily column of that name, and is a leader writer with the Times of India opinion pages.


“An History of India as it Happened (not as it was written)”:

 “An History of India as it Happened (not as it was written)”:

It is not only Indian historians, who are negationists, but also western historians and India-specialists. We know that the first historians of Indian – the Britishers – twisted India’s history to suit their theory that they had come to civilize a race which was not only inferior to them, but also was supposed to have been heavily influenced in its philosophies or arts by European invaders – read the Aryans or Alexander the Great. But what is less known is that today many western historians not only still cling to these old outdated theories, but also actually more or less will fully mislead the general European public, who is generally totally ignorant and takes these “knowledgeable” comments about India as the absolute truth. One example is France, which has a long tradition of Indianists, who devote their time and life to the study of India. The main school of historic research in France is called the CNRS (National Center of Social Research), which has a very important South Asia section, of which India, of course, is the main component. Unfortunately, many of these India-specialists are not only Left-leaning, that is they are very close to the ideas of the JNU historians, with whom they are anyway in constant contact, but are also specialists of the Mogul period of India history, which is to say that they are sympathetic to Islam’s point of view on India, while they often consider Hindus as fanatics…

Take for instance one of the recent Indian History books published in France “Histoire de l’Inde moderne” (1994 Fayard / Paris), the authors (there are seven of, all famous Indianists), having subscribed to the usual Aryan invasion theory, accuse Shiva “to incarnate obscure forces” (Introduction III) and of course use the word “fanatics” to describe the Hindus who brought down the Ayodhya mosque. Basically, the book does an apology of he moghol period in India; while keeping quiet about all their crimes. In the chapter dealing for instance with Vijaynagar, the last great empire of free India, which symbolized a Hindu Renaissance after nine centuries of savage Muslim conquests, one cannot but perceive the enmity of the authors for Hinduism. The two young princes, founder of Vijaynagar who were converted by force to Islam when in captivity, are accused of “duplicity”, because they reverted back to Hinduism as soon as they were free; then the French historians highlight the “ambition of Brahmins, who used these two young princes to reconquer the power that at been lost at the hands of the conquering Muslims” (page 54); the book then mentions “the unquenchable exigencies of the (Hindu) central power in Vijaynagar”, forgetting to say that that for the first time in centuries, Hindus could practice freely their faith, that they were not killed, their women raped, their children taken as slaves and converted to Islam. And all this to finally sum up in seven words the terrible end of Vijaynagar, which has left a wound in the Hindu psyche even up to today: “looting and massacres lasted for three days”…

But the authors of “Histoire de l’Inde moderne” do not only run down Hindus, they also glorify Muslims, particularly the Moghols. Babur for instance, this monster who killed hundreds of thousands of Hindus and razed thousands of temples becomes at their hands a gentle hero: “ Babur did not like India and preferred to isolate himself in the exquisite gardens he had devised, with their geometrical design, their crossed canals, which evoked to him the rivers of paradise”. Oh, God what a sensitive poet! And to make it sound even more glorious, the author adds: “there he translated a manual of Koranic law and a Sufi treaty of morals”. Oh, what a saint and lover of humanity… Aurangzeb, the cruelest of the Moghul emperors, has also the full sympathies of the authors: “Aurangzeb seems to have concentrated on himself the hatred of militant Hindus, who attribute to him systematic destruction of temples and massive conversion drives. But this Manichean impression has to be seriously countered (page 126)”… Unfortunately for the authors, as we have seen earlier, Aurangzeb was not only proud of what he was doing to the Hindus, but he had his scribes note each deed down for posterity… In 2006 the same authors published “L’Inde contemporaine”, with the same prejudices and bias against Hindus and their political parties.

These French Indianists have also a tradition of speaking against the BJP, which they have always labeled as “fundamentalist” and dangerous for the “secular” fabric of India, although the BJP has been in power for quite a few years and nothing dramatic has happened to the secular fabric of India. The problem is that these Indianists not only write lengthy and pompous articles in France’s main newspapers, such as Left-leaning Le Monde, explaining to the ignorant reader why is India on the point of exploding because of fanatic Hindus, or how the Harijans in India are still the most downtrodden people on earth (this is why when President Narayanan visited France in April 2000, all the French newspapers chose to only highlight that he was an untouchable and that religious minorities in India were persecuted, nearly provoking a diplomatic incident between France and India), but unfortunately they also advise the French government, who like his citizens, is often shamefully ignorant and uninterested by India. This is why, although there has been a lot of sympathy for the French in India because of their tolerant response to the Indian nuclear tests of 1998 (whereas the whole western world reacted hysterically by imposing absurd sanctions), France has not yet bothered to capitalize on this sympathy and has not managed to realize that India is the ideal economic alternative to a very volatile China.

It would be nice to say that Indian journalists are not blind to this influence of French Indianists and the adverse impact it has on Indo-French relations, but when Christophe Jaffrelot, for instance who wrote many a nasty books on Hindu fundamentalism and is most responsible for the bad image the BJP in France, comes to India to release the English translation of his book, he is feted by the Press corps and all kind of laudatory reviews are printed in the Indian Press. So much for secularism in India.

And, ultimately, it is a miracle that Hinduism survived the onslaught of Muslim savagery; it shows how deep was her faith, how profound her karma, how deeply ingrained her soul in the hearts of her faithfuls. We do not want to point a finger at Muslim atrocities, yet they should not be denied and their mistakes should not be repeated today. But the real question is: Can Islam ever accept Hinduism? We shall turn towards the Sage, the yogi, who fought for India’s independence, accepting the Gita’s message of karma of violence when necessary, yet who had a broad vision that softened his words: “You can live with a religion whose principle is toleration. But how is it possible to live peacefully with a religion whose principle is “I will not tolerate you? How are you going to have unity with these people?…The Hindu is ready to tolerate; he is open to new ideas and his culture and has got a wonderful capacity for assimilation, but always provided India’s central truth is recognised.. (Sri Aurobindo India’s Rebirth 161,173)
Or behold this, written on September 1909: “Every action for instance which may be objectionable to a number of Mahomedans, is now liable to be forbidden because it is likely to lead to a breach of peace. And one is dimly beginning to wonder whether worship in Hindu temples may be forbidden on that valid ground (India’s Rebirth p. 55). How prophetic! Sri Aurobindo could not have foreseen that so many Muslim countries would ban Rushdie’s book and that Hindu processions would often be forbidden in cities, for fear of offending the Muslims. Sri Aurobindo felt that sooner or later Hindus would have to assert again the greatness of Hinduism.

And here we must say a word about monotheism, for it is the key to the understanding of Islam. Christians and Muslims (and Jews) have always harped on the fact that their religions sprang-up as a reaction against the pagan polytheist creeds, which adored many Gods. « There is only one real God they said (ours), all the rest are just worthless idols ». This « monotheism versus polytheism business » has fuelled since then the deep, fanatic, violent and murderous zeal of Islam against polytheist religions, particularly against Hinduism, which is the most comprehensive, most widely practiced of all them. It even cemented an alliance of sorts between the two great monotheist religions of the world, Christianity and Islam, witness the Britishers’ attitude in India, who favoured Indian Muslims and Sikhs against the Hindus; or the King of Morocco who, even though he is one of the most moderate Muslim leaders in the world, recently said in an interview: « we have no fight with Christianity, our battle is against the Infidel who adores many gods ».
But as we have seen earlier, Hinduism is without any doubt the most monotheist religion in the World, for it recognises divine unity in multiplicity. It does not say: « there is only one God, which is Mohammed. If you do not believe in Him I will kill you ». It says instead: « Yes Mohammed is a manifestation of God, but so is Christ, or Buddha, or Krishna, or Confucius ». This philosophy, this way of seeing, which the Christians and Muslims call « impious », is actually the foundation for a true monotheist understanding of the world. It is because of this « If you do not recognize Allah (or Christ), I will kill you », that tens of millions of Hindus were slaughtered by Arabs and other millions of South Americans annihilated by the Christians. And ultimately the question is: Are the Muslims of today ready to accept Hinduism ? Unfortunately no. For Muslims all over the world, Hinduism is still the Infidel religion « par excellence ». This what their religion tell them, at every moment, at every verse, at the beginning of each prayer : « Only Allah is great ». And their mollahs still enjoin them to go on fight « jihad » to deliver the world of the infidels. And if the armies of Babar are not there any longer; and if it is not done any more to kill a 100.000 Hindus in a day, there is still the possibility of planting a few bombs in Coimbatore, Mumbai or Varanasi, of fuelling separatisms in the hated land and eventually to drop a nuclear device, which will settle the problem once and for all. As to the Indian Muslim, he might relate to his Hindu brother, for whatever he says, he remains an Indian, nay a Indu; but his religion will make sure that he does not forget that his duty is to hate the Infidel. This is the crux of the problem today and the riddle if Islam has to solved, if it wants to survive in the long run.

We will never be able to assess the immense physical harm done to India by the Muslim invasions. Even more difficult is to estimate the moral and the spiritual damage done to Hindu India. But once again, the question is not of vengeance, or of reawakening old ghosts, but of not repeating the same mistakes. Unfortunately, the harm done by the Muslims conquest is not over. The seeds planted by the Moghols, by Babar, Mahmud, or Aurangzeb, have matured: the 125 million Indian Muslims of today have forgotten that they were once peaceful, loving Hindus, forcibly converted to a religion they hated. And they sometimes take-up as theirs a cry of fanaticism which is totally alien to their culture. Indeed, as Sri Aurobindo once said: “More than 90% of the Indian Muslims are descendants of converted Hindus and belong as much to the Indian nation as the Hindu themselves”…(Rebirth of India, p.237) The embryo of secession planted by the Mahomedans, has also matured into a poisonous tree which has been called Pakistan and comes back to haunt India through three wars and the shadow of a nuclear conflict embracing South Asia. And in India, Kashmir and Kargil are reminders that the Moghol cry for the house of Islam in India is not yet over.

One of the main reasons I have decided to build in Pune a Museum of Indian History, dedicated to the great Shivaji Maharaj (who is depicted in Indian History books as a petty chieftain and a plunderer), is that it will not be enough to rewrite Indian History in books, it will also have to be done in STONE. Please see our website fact-india.com and contribute financially, if you can, to the making of that Museum (we have US, UK and Indian tax exemption). We are also looking for IT persons to donate time to do presentations, animations & GAMES based on the lives of India’s Hindu heroes: Shivaji Maharaj, Maharana Pratap, Rani of Jhansi, Ahilyabhai, the Vijaynagar empire, etc. You can contact me at fgautier@rediffmail.com

courtesy  Francois Gautier, a french author and journalist, who has been covering India and South Asia for the last 35 years. All throughout his reporting years, he noticed that most western correspondents were projecting the problems, warts and shortcomings of India. Hence when Francois Gautier got a journalism prize (Natchiketa Award of excellence in journalism) from the Prime Minister of India, he used the prize money to mount a series of conferences & exhibitions highlighting the magnificence of India and the threats to its sovereignty.

யோசனைகள் … யோசனைகள் … யோசனைகள் …

யோசனைகள் … யோசனைகள் … யோசனைகள் …
By – சீதாலக்ஷ்மி, கொச்சி
(நண்பர்களே காபி செய்து கொள்ளுங்கள்)

குளியலறையில் பற்பசை, சோப்பு போன்றவை திறந்திருந்தால் கிருமித் தொற்று ஏற்படும். எலி, பல்லியின் சிறுநீர் அதில் பட்டு நோய்கள் பரவும் ஆபத்து உள்ளது. எனவே அவற்றை சோம்பல்படாமல் மூடி வைக்க வேண்டும்.

மார்க்கெட்டில் வெட்டுப்பட்ட பழங்களோ, காய்கறிகளோ வாங்கக் கூடாது. அதன் வழியாக கிருமிகள் உட்புகுந்திருக்கும் என்பதால் நோய்கள் வர வாய்ப்புண்டு.

பள்ளிக்குழந்தைகளின் லஞ்ச் பாக்ஸில் வைக்கும் அயிட்டங்களை ருசி பார்த்துவிட்டு பேக் செய்வது நல்லது. அவசரத்தில் உப்பு, காரம் கூடுதலாகவோ, குறைவாகவோ இருக்கலாம். அதைச் சரி செய்து அனுப்பினால் குழந்தைகள் வயிறாரச் சாப்பிடுவார்கள். நமக்கும் திருப்தி.

டிவி ரிமோட், கடிகாரம், கேமராவுக்கு அடிக்கடி பாட்டரி வாங்குகிறோம். அப்படி வாங்கி மாற்றும்போது பழைய பாட்டரிகளைக் கவனக் குறைவாக புதிய பாட்டரிகளுடன் கலந்து வைத்துவிட்டு சிறிது நேரம் குழம்புவோம். இதைத் தவிர்க்க ஒவ்வொரு முறை வாங்கும் போதும், பேட்டரியின் கம்பெனியை மாற்றி விட்டால் குழப்பம் வராது.

வேலைக்குச் செல்லும் இல்லத்தரசிகள் விடுமுறை நாட்களில் மிளகு, சீரகம், சோம்பு, கறிவேப்பிலை ஆகியவற்றை மிக்ஸியில் பொடியாக அரைத்து வைத்துக் கொண்டால், காய்கறி பொரியல், கலந்த சாதம், முட்டை ஆம்லெட் போன்றவற்றுக்கு அவசரத்துக்கு உதவும்.

வெளியூர் பயணத்துக்குச் செல்லும்போது தோசை, ஊத்தப்பம் போன்றவற்றின் மீது லேசாகத் தண்ணீர் தடவி பிறகு பேக் செய்தால் அந்தப் பலகாரங்கள் வறண்டு போகாமலும் மிருதுவாகவும் இருக்கும்.

மாதாந்திர மளிகைச் சாமான்கள் வாங்கியதும், டப்பாவில் அடைப்பதற்கு முன்பு, சென்ற முறை மீந்துபோன சாமான்களை சிறு பாலிதீன் பைகளில் போட்டுவிடுங்கள். புதிதாக வாங்கியவற்றை டப்பாவில் நிரப்பியதும் அதன் மேலாக அந்தந்த சாமானுக்குரிய பாலிதீன் பைகளை வைத்துவிட்டால் முதலில் பழையனவற்றைப் பயன்படுத்தலாம். அவை தீர்ந்த பிறகு புதியனவற்றைப் பயன்படுத்தலாம்.

தோசைக் கல்லில் வெடிப்புகள், ஓட்டைகள் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க தோசை வார்த்து முடிந்ததும்,கல்லை எண்ணெய்த் துணியால் துடைத்துவிடுங்கள்.

எண்ணெய்ப் பசை படிந்த பாத்திரங்களை பளிச்சென்று ஆக்க கோதுமை சலித்த தவிட்டை நீர் சேர்க்காமல் பாத்திரத்தில் தேய்த்துப் பாருங்கள். பாத்திரங்கள் பளபளப்பாகிவிடும்.

குக்கர்,மிக்ஸி போன்றவற்றின் கேஸ்கட்டுகளைப் பயன்படுத்திய பிறகு, ஒரு மணி நேரம் குளிர்ந்த நீரில் ஊறவிட்டால் அவை நீண்ட நாட்கள் உழைக்கும்.

சமையலறை ஜன்னல், மேடை டைல்ஸ் மற்றும் சமையலைறையில் உள்ள எக்ஸôஸ்ட் பேன் எண்ணெய்ப் பிசுக்கைப் போக்க, மண்ணெண்ணெய் அல்லது பெயின்ட் கடைகளில் கிடைக்கும் தின்னர் கொண்டு துடைத்தால், பளிச்சென்று ஆகிவிடும்.

சமையலறையில் பாத்திரம் கழுவும் ஸ்டெயின்லஸ் ஸ்டீல் சிங்கைச் சுத்தப்படுத்த பழைய செய்தித்தாள்களைக் கொண்டு தேய்த்துக் கழுவினால் போதும். அழுக்கு நீங்கி சுத்தமாகிவிடும்.

சமையலறையில் நீண்ட நாட்களுக்கு நல்லெண்ணெய் ஸ்டாக் வைத்தால், சிக்குவாடை வீசும். இதைத் தவிர்க்க நல்லெண்ணெய் வாங்கி வந்தவுடன் அதில் சிறு துண்டு கருப்பட்டி அல்லது வெல்லத்தைப் போட்டுவிடுங்கள். சிக்குவாடை வீசாது.

சமையலறையில் பயன்படுத்தும் கை துடைக்கும் துணி, பிடி துணி போன்றவற்றைத் தண்ணீரில் சிறிது ஷாம்பு கலந்து ஊறவைத்து, அலசினால் பளிச்சென்று இருப்பதுடன் வாசனையாகவும்


சமையலறையில் உபயோகிக்கும் குக்கர் சூடாக இருக்கும்போதே கைப்பிடிகளிலுள்ள ஸ்க்ரூக்களை நன்றாக முறுக்கி வைத்துக் கொண்டால் பிடிகள் அடிக்கடி லூஸôகாது.

முளைக்கீரையை உப்புப் போட்டு, வேக வைத்து தேங்காய், பச்சை மிளகாய் அரைத்துக் கலந்து இரண்டு கரண்டி புளிக்காத தயிர் விட்டு கடுகு தாளித்தால், கீரைப் பச்சடி சுவையாக இருக்கும்.

பாகற்காய் பொரியல் செய்யும்போது முளைக்கீரை அல்லது அரைக் கீரையைப் பொடியாக நறுக்கிச் சேர்த்து வதக்கினால் கசக்காது. நல்ல மணமாகவும் இருக்கும்.

முருங்கைக் கீரையைச் சமைக்கும்போது சிறிது சர்க்கரை சேர்த்தால், ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக் கொள்ளாமல் உதிரியாக இருக்கும்.

முள்ளங்கி இலையைத் தூக்கி எறிந்துவிடாமல் அதை நறுக்கி, சிறிது எண்ணெய் விட்டு வதக்கி, மிளகாய் வற்றல், எலுமிச்சம் பழம், பெருங்காயம் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து வறுத்து, அதைக் கீரையுடன் அரைத்து துவையல் செய்யலாம். சாதத்தில் கலந்து, நெய் ஊற்றிச் சாப்பிட சுவையாகவும் இருக்கும். ஆரோக்கியமும் கூட.

எந்த வகையான கீரைகளையும் எப்படிச் சமைத்தாலும் அதோடு கூட இரண்டு வேக வைத்த உருளைக் கிழங்குகளை மசித்துக் கலந்துவிட்டால் மிகவும் சுவையாக இருக்கும்.

முருங்கைக் கீரை, அகத்திக் கீரையை வதக்கும்போது, கரண்டியின் அடிப்பகுதியை வைத்துக் கிளறவும். அப்படிக் கிளறினால் கட்டி விழாமல் கீரை உதிரி உதிரியாக இருக்கும்.

கீரை கடையும்போது சிறிது வெங்காயம்,வடகம், இரண்டு காய்ந்த மிளகாய், சிறிது சீரகம் தாளித்துக் கொட்டி கீரை கடைந்தால் கமகம வாசனையுடன் கீரை


பசலைக் கீரை உடலுக்குக் குளிர்ச்சி தரக் கூடியது. இதை அடிக்கடி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். உடல் சூடு, சிறுநீரகக் குறைபாடுகள் நீங்கும்

ஆசிரியரும் புத்திசாலி மாணவரும்

ஆசிரியரும் புத்திசாலி மாணவரும்

அகத்திய முனிவர் தென்பாண்டி நாட்டில் தங்கியிருந்த சமயம் அது. பாண்டிய மன்னன் ஒருவன் அவரை வணங்க வந்தான். அவனுக்கு முதுகில் கூன் இருந்தது. தனது பரம்பரையே இப்படி கூன் விழுவதாக அவன் அகத்தியரிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டான். அகத்தியர் அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி, பிறவிக்கூனை குணப்படுத்த தன்னிடம் மூலிகைகள் உள்ளதாகவும், சில நாட்கள் கழித்து ஆஸ்ரமத்திற்கு வரும்படியும் சொல்லி அனுப்பினார்.மன்னன் நம்பிக்கையுடன் சென்றான்.

தேரையரை அழைத்த அகத்தியர், சீடனே! கூனை நிமிர்த்தும் மூலிகை வகைகளின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன் கேள். அவற்றை காட்டிற்குள் சென்று பறித்து வா, எனச்சொல்லி, மூலிகைகளின் அடையாளம் மற்றும் குணத்தையும் எடுத்துச் சொன்னார். தேரையரும், அகத்தியர் கூறியபடியே அவற்றை அடையாளம் கண்டு ஒரு பை நிறைய பறித்து வந்து விட்டார். அகத்தியர் அந்த மூலிகைகளைச் சாறெடுத்து, ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றி கொதிக்க வைத்தார். தேரையரிடம், தேரையா! நீ இந்தக் கரைசல் பக்குவமாக வரும் வரை கிளறிக்கொண்டிரு. எனக்கு காட்டிற்குள் சிறிது வேலையிருக் கிறது. நான் வந்ததும் இறக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம், என சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டார். தேரையரும் பக்குவமாக காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, அவர் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு மேலுள்ள மேற்கூரையில் இருந்து டக் என சப்தம் வந்தது. இது கேட்டு நிமிர்ந்தார் தேரையர். என்ன ஆச்சரியம்! வளைந்திருந்த அந்த மூங்கில் நிமிர்ந்து நேராகி இருந்தது. தேரையரின் மூளையில் பளிச்சென ஒரு மின்னல் வெட்டியது. குரு என்னவோ, தான் வந்த பிறகு கரைசலை இறக்கி வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று தான் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஒருவேளை அவர் வர தாமதமானால், கரைசல் மேலும் சூடாகி, இந்த அற்புதமான மருத்துவக் குணத்தை இழந்து போகலாம். மூலிகையின் புகைபட்டே வளைந்த மூங்கில் நிமிர்கிறது என்றால், மூலிகை கரைசலைத் தடவினால் கூன் நிச்சயமாக குணமாகத்தானே செய்யும்! இது தான் சரியான பக்குவம். கரைசலை இறக்கி வைத்து விட வேண்டியது தான், என நினைத்தவர், அடுப்பில் இருந்து பாத்திரத்தை இறக்கி வைத்துவிட்டார். களைப்பாக இருந்ததால், சற்று படுத்திருந்தார். வெளியே சென்றிருந்த அகத்தியர் வந்தார்.

அடேய்! உன்னை நம்பி எவ்வளவு முக்கியமான பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டுப் போனேன். நீ என்னடாவென்றால், உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாயே! மூலிகை குழம்பு என்னாயிற்றோ! என்று கோபமாகப் பேசியவரிடம், மிகுந்த பணிவுடன் சென்ற தேரையர், நடந்ததைச் சொன்னார்.அகத்தியர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார். சீடனே! எனக்கு கிடைத்தவர்களில் நீ மிகவும் உயர்ந்தவன். ஒவ்வொரு ஆசிரியருக்கும் இப்படி புத்திசாலி மாணவர்கள் கிடைக்கவும் கூட கொடுத்து வைக்க வேண்டும்! அன்றொரு நாள் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற மூளையில் இருந்த தேரையையே குதிக்கச் செய்தாய்.இன்று, கூன் நிமிரும் பக்குவத்திற்கு கரைசலை தயார் செய்துள்ளாய். பெரியவர்கள் சொன்னதைக் கேட்க வேண்டும் தான்! அதே நேரம், சமயத்திற்கு தக்க முடிவுகளையும் எடுப்பதன் மூலம் அவர்களின் அபிமானத்தை மேலும் பெறலாம். மகனே! இனி நீ என்னுடன் இருக்கக் கூடாது. வெளியே செல், என்றார். தேரையர் அதிர்ச்சியானார். நல்லதைச் செய்ததாகச் சொல்லிவிட்டு, இப்போது வெளியே போகச் சொல்கிறாரே! என குழம்பி நின்றார்.ஒருவேளை நாம் செய்தது முட்டாள்தனமோ.. குரு நம்மைப் புகழ்வது போல பழிக்கிறாரோ, என கலங்கி நின்றார்.

“குருதேவா! நான் ஏதும் தவறு செய்து விட்டேனா? தாங்கள் என்னை வெளியே போகச் சொல்லுமளவுக்கு நான் தங்கள் கவுரவத்துக்கு பங்கம் இழைத்து விட்டேனா? அவ்வாறு செய்திருந்தால், நான் உயிர் தரிக்க மாட்டேன்…” என்று கூறிய தேரையர் கிட்டத் தட்ட அழும் நிலைக்கு வந்துவிட்டார்.அடடா… தவறாகப் புரிந்து கொண்டாயே! திறமையுள்ள இருவர் ஒரே இடத்தில் இருப்பதால் மக்களுக்கு லாபம் குறைகிறது. அவர்கள் வெவ்வேறு இடங்களில் இருந்தால் பயன்பெறும் மக்களின் அளவு கூடும். நீ தனித்தே வைத்தியம் செய் என்று அனுப்பிவைத்தார்.